Κινητό: 6932756552 | Ιατρείο: 210-4640170 togastav@gmail.com
Σακχαρώδης Διαβήτης

Σακχαρώδης Διαβήτης

Ενημερωτική Επιμόρφωση εκπαιδευτικών β’/ θμιας εκπαίδευσης για τον Σακχαρώδη Διαβήτη.

Κατεβάστε την παρουσίαση σε αρχείο powerpoint ή pdf, πατώντας πάνω στα αντίστοιχα εικονίδια.

https://toga.gr/pdf/neanikosdiabetes.pptx

Νεανικός Σακχαρώδης διαβήτης

Ρινορραγία στα παιδιά

Ρινορραγία στα παιδιά

 H ρινορραγία (αιμορραγία από την μύτη) συμβαίνει συχνά κατά την παιδική ηλικία. Υπάρχουν παιδιά που εμφανίζουν την τάση για συχνές ρινορραγίες. Με την αύξηση της ηλικίας τα επεισόδια μειώνονται  και εξαφανίζονται κατά την εφηβική ηλικία. Οι συχνές ρινορραγίες ανησυχούν τους γονείς, αλλά συνήθως δεν είναι επικίνδυνες. Τείνουν να είναι συχνότερες σε ξηρά κλίματα και γενικά συμβαίνουν συχνότερα όταν είναι πιο ξηρός ο ρινικός  βλεννογόνος. Οι ρινορραγίες διακρίνονται σε πρόσθιες  (90%- 95% των περιπτώσεων) και οπίσθιες ανάλογα με το μέρος της μύτης που αιμορραγεί.

Αίτια της ρινορραγίας:

 

Το μπροστινό εσωτερικό τμήμα της μύτης διαθέτει πολλά μικρά αγγεία που είναι σχετικά εύκολο να τραυματιστούν. Γι αυτό και οι περισσότερες ρινορραγίες συμβαίνουν σε αυτό το τμήμα της μύτης, στους ρώθωνες. Οι παράγοντες που συμβάλλουν στην δημιουργία της ρινικής επίσταξης είναι:

  • Το «σκάλισμα» της μύτης είναι συχνή συνήθεια πολλών παιδιών της προσχολικής και σχολικής ηλικίας
  • Ο τραυματισμός της μύτης
  • Το υπερβολικά δυνατό φύσημα της μύτης
  • Ο ξηρός αέρας του περιβάλλοντος
  • Οι ιογενείς λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος και η ρινική καταρροή
  • Η αλλεργική ρινίτιδα
  • Η υπερβολική χρήση του φυσιολογικού ορού στην μύτη και η συχνή ρινική αναρρόφηση
  • Η παρατεταμένη χρήση αγγειοσυσπαστικών σταγόνων στην μύτη, με συνέπεια αντιδραστική αγγειοδιαστολή και αιμορραγία
  • Η ύπαρξη ξένου σώματος στην μύτη, συνήθως σε παιδιά προσχολικής ηλικίας

Ωστόσο, συχνά η ρινορραγία συμβαίνει χωρίς εμφανή αιτία.

Αντιμετώπιση της ρινορραγίας

 

  • Πρώτα από όλα χρειάζεται να ηρεμήσουμε το παιδί. Η ένταση και το κλάμα μπορεί να επιτείνουν την αιμορραγία.
  • Συμπιέζουμε τα ρουθούνια το ένα προς το άλλο για 5 με 10 λεπτά χωρίς να διακόπτουμε ενδιάμεσα την πίεση για να ελέγχουμε αν σταμάτησε η αιμορραγία.
  • Δεν βάζουμε το παιδί να ξαπλώσει. Αντίθετα, το βάζουμε καθιστό με μια μικρή κλίση της κεφαλής προς τα εμπρός, ώστε να αποφευχθεί η κατάποση αίματος.
    Μπορούμε να τοποθετήσουμε τυλιγμένο με πετσέτα πάγο ή κρύα κομπρέσσα στην ρίζα της μύτης.
  • Εάν η αιμορραγία δεν σταματάει, επαναλαμβάνουμε από την αρχή τα παραπάνω βήματα.
  • Δεν βάζουμε μέσα στη μύτη και στα ρουθούνια επιθέματα, γάζες, χαρτί ή βαμβάκι.

 

Η επικοινωνία  με τον παιδίατρο είναι απαραίτητη όταν:

  • Δεν σταματά η ρινορραγία με τα παραπάνω μέτρα μετά από 20 λεπτά ή σύντομα υποτροπιάζει
  • Η ρινορραγία προήλθε από σημαντικό χτύπημα στο κεφάλι.
  • Η αιμορραγία είναι μεγάλη και το παιδί νιώθει αδύναμο, αναπνέει δύσκολα ή τείνει να χάσει τις αισθήσεις του
  • Οι αιμορραγίες δεν συμβαίνουν μόνο στην μύτη, αλλά το παιδί εμφανίζει αιμορραγία από άλλο μέρος του σώματος (όπως αίμα στα κόπρανα, αίμα στα ούρα, αίμα από τα ούλα, αιμορραγίες στο δέρμα – μώλωπες, πετέχειες)
  • Υπάρχει υποψία ότι στη μύτη του παιδιού υπάρχει ξένο σώμα (συνυπάρχει οροπυώδης, πράσινη δύσοσμη ρινική έκκριση)

Πότε χρειάζεται περαιτέρω έλεγχος:

  • Συνήθως δεν απαιτούνται περαιτέρω εξετάσεις.
  • Σε περιπτώσεις επαναλαμβανόμενων ρινορραγιών ή έντονων, μπορεί να χρειαστεί λεπτομερής εξέταση από ΩΡΛ- ιατρό. Σπάνια ο ΩΡΛ- ιατρός προβαίνει σε καυτηριασμό του αγγείου που αιμορραγεί συχνά.
  • Επίσης σε περιπτώσεις έντονων ή επαναλαμβανόμενων αιμορραγιών, ιδιαίτερα αν συνυπάρχουν αιμορραγίες σε άλλα μέρη του σώματος, χρειάζεται αιματολογικός έλεγχος.
  • Περαιτέρω έλεγχος απαιτείται όταν η ρινορραγία είναι αποτέλεσμα κάκωσης της κεφαλής ή του προσωπικού κρανίου.

Πρόληψη ρινικής επίσταξης:

  • Εάν ο αέρας στο δωμάτιο του παιδιού είναι ξηρός πρέπει να χρησιμοποιείται υγραντήρας.
  • Το παιδί από μικρή ηλικία (2-3 ετών) πρέπει να μάθει να φυσάει τη μύτη του και να αποφεύγει να βάζει το δάχτυλό του ή αντικείμενα στη μύτη.
  • Πρέπει να αποφεύγεται η υπερχρήση αποσυμφορητικών σταγόνων, φυσιολογικού ορού ή ρινικής αναρρόφησης.
  • Λίγη βαζελίνη στα ρουθούνια μπορεί να βοηθήσει στην διατήρηση της υγρασίας της ρινικής κοιλότητας.
  • Η αλλεργική ρινίτιδα πρέπει να αντιμετωπίζεται με την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή.

 

Σχολική ετοιμότητα

Σχολική ετοιμότητα

Τι είναι σχολική ετοιμότητα;

Σχολική ετοιμότητα είναι η ικανότητα του 6/χρονου παιδιού να ανταπεξέλθει με επιτυχία στα μαθήματα και τις σχολικές  υποχρεώσεις της Α΄ Δημοτικού. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι οι δεξιότητες που απαιτούνται για μια επιτυχημένη πορεία στην Α΄ Δημοτικού, δεν αναπτύσσονται με τον ίδιο ρυθμό σε όλα τα παιδιά.

 Στις περισσότερες αναπτυγμένες χώρες γίνεται έλεγχος ρουτίνας της σχολικής ετοιμότητας για όλα τα παιδιά που τελειώνουν το νηπιαγωγείο. Και αν διαπιστώνονται ελλείψεις, τότε τα παιδιά εντάσσονται σε εξατομικευμένο πρόγραμμα για την αναπλήρωση των ελλείψεων και την ανάπτυξη των δεξιοτήτων.

Στην Ελλάδα το μοναδικό επίσημο κριτήριο εισαγωγής των παιδιών στην Α΄ δημοτικού είναι η ηλικία, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το αναπτυξιακό και το γνωστικό τους επίπεδο. Συνεπώς κάθε χρόνο φοιτούν στην Α΄ Δημοτικού κάποια παιδιά ανέτοιμα να ενταχθούν στο σχολικό περιβάλλον του Δημοτικού, με αποτέλεσμα να βιώνουν την σχολική αποτυχία, η οποία έχει δυσμενείς συνέπειες για τα ίδια τα παιδιά και τις οικογένειές τους.

Η σχολική αποτυχία μπορεί να οδηγήσει  σε σοβαρά ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα  όπως σχολική άρνηση, χαμηλή αυτοεκτίμηση και διαταραχές συμπεριφοράς.

Η διερεύνηση της Σχολικής Ετοιμότητας πραγματοποιείται από παιδίατρους-αναπτυξιολόγους, παιδονευρολόγους, παιδοψυχιάτρους, οι οποίοι μαζί με λογοθεραπευτή, εργοθεραπευτή, ειδικό παιδαγωγό και ψυχολόγο χρησιμοποιούν αξιολογητικές δοκιμασίες (τεστ) ώστε να καθοριστεί η σχολική ετοιμότητα του νηπίου.

 Τα τεστ διακρίνονται σε αξιολογητικά και σε ανιχνευτικά. Τα αξιολογητικά τεστ διαρκούν αρκετές ώρες και πιθανόν χρειάζονται περισσότερες από μία συνεδρία της μιας ώρας. Τα ανιχνευτικά τεστ π.χ. το Α’ΤΕΣΤ διαρκούν περίπου 20 min, απευθύνονται σε όλα τα φυσιολογικά παιδιά ηλικίας 5-6 ετών, τα οποία θα πάνε στην Α΄ τάξη Δημοτικού, την επόμενη χρονιά. 

Το Α’ΤΕΣΤ είναι το πρώτο σταθμισμένο τεστ σε ελληνικό πληθυσμό νηπίων. Μελετήθηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και έχει την έγκριση της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας. Είναι ένα απλό, ευχάριστο και σύντομο προληπτικό τεστ που εντοπίζει έγκαιρα τις μαθησιακές δυσκολίες. Παράλληλα εντοπίζει τα παιδιά τα οποία χρειάζονται ένα λεπτομερέστερο και εκτενέστερο αναπτυξιακό έλεγχο δεξιοτήτων.

 Η δοκιμασία Α’ΤΕΣΤ χορηγείται αποκλειστικά από τους Εξουσιοδοτημένους Συνεργάτες του, οι οποίοι έχουν εκπαιδευτεί ειδικά στον τρόπο χορήγησής του. Για περισσότερες πληροφορίες και ανάλογα με την περιοχή κατοικίας σας, μπορείτε να απευθυνθείτε στο παρακάτω link www.atest.gr/synergates.htm.

Τα τεστ σχολικής ετοιμότητας ελέγχουν:

  • το νοητικό δυναμικό
  • την οπτικοακουστική μνήμα
  • την κριτική ικανότητα
  • το γνωστικό επίπεδο
  • την ικανότητα σειροθέτησης
  • την ανάπτυξη λόγου
  • την αδρή κινητικότητα
  • την λεπτή κινητικότητα
  • τον οπτικοκινητικό συντονισμό
  • την διάσπαση προσοχής
  • την υπερκινητικότητα

 Η πρώιμη ανίχνευση των μαθησιακών δυσκολιών έχει πολλή μεγάλη  αξία για το μέλλον των παιδιών, γιατί οργανώνονται προγράμματα παρέμβασης με αποτέλεσμα την καλύτερη σχολική προσαρμογή και επίδοση.

Αν μετά την αξιολόγηση τα αδύναμα σημεία του παιδιού είναι πάρα πολλά και το χρονικό διάστημα για παρέμβαση δεν επαρκεί, τότε εξετάζεται το ενδεχόμενο της επαναφοίτησης στο νηπιαγωγείο.

Η διαδικασία για την επαναφοίτηση γίνεται μέσω των ΚΕΔΔΥ που δίνει την επίσημη εντολή και χορηγεί την αντίστοιχη έγγραφη επίσημη απόφαση. Η επαναφοίτηση γίνεται πάντα εφόσον το επιθυμούν και συμφωνούν οι γονείς.

Η επανάληψη του νηπιαγωγείου δίνει μεγάλο χρονικό περιθώριο στη θεραπευτική παρέμβαση και την προετοιμασία του παιδιού για την επόμενη χρονιά.

Συμπερασματικά σύμφωνα με τα παραπάνω γίνεται σαφές, ότι είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε αν το παιδί μας είναι έτοιμο να πάει στο Δημοτικό Σχολείο. Η Α’ Δημοτικού αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της σχολικής πορείας και πρέπει  να έχει  έτοιμους μαθητές να δεχτούν τις καινούριες γνώσεις.

Πυρετικοί σπασμοί

Πυρετικοί σπασμοί

Πυρετικοί σπασμοί είναι οι σπασμοί που εκδηλώνονται στη βρεφική και παιδική ηλικία κατά τη διάρκεια μίας εμπύρετης λοίμωξης. Είναι η πιο κοινή αιτία σπασμών στην παιδική ηλικία. Είναι καλοήθεις και σχετικά συχνοί, καθώς παρουσιάζονται  στο 2-5% των παιδιών ηλικίας 6 μηνών -5 ετών. Προκαλούνται από την αύξηση της κεντρικής θερμοκρασίας του σώματος >38 βαθμούς C και συνήθως  συμβαίνουν στην απότομη άνοδο του πυρετού και στο πρώτο 24ωρο μιας ασθένειας. Μερικές φορές μπορεί και να αποτελούν το πρώτο σύμπτωμα μιας εμπυρέτου λοίμωξης. Ο ουδός της θερμοκρασίας που μπορεί να πυροδοτεί τους σπασμούς είναι μοναδικός για κάθε άτομο. Παρατηρούνται συχνότερα σε παιδιά με γενετική προδιάθεση και θετικό  οικογενειακό ιστορικό πυρετικών σπασμών.

Ο πυρετός που προκαλεί πυρετικούς σπασμούς φαίνεται συχνότερα ότι οφείλεται σε κάποιες συγκεκριμένες λοιμώξεις, όπως  γαστρεντερίτιδες από Shigella ή Rotavirus και ιογενείς λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος  από HHV6 και HHV7. Συχνά συνυπάρχει γρίπη, οξεία μέση ωτίτιδα ή σπανιότερα οι πυρετικοί σπασμοί συμβαίνουν στα πλαίσια ηλεκτρολυτικών διαταραχών.

Οι πυρετικοί σπασμοί  συνήθως είναι επεισόδια απώλειας συνείδησης με ακούσιες γενικευμένες επαναλαμβανόμενες κινήσεις άνω και κάτω άκρων και βολβοστροφή ή προσήλωση των οφθαλμών σε κάποιο σταθερό σημείο. Συχνά συνυπάρχει υπερτονία (σφίξιμο) κορμού. Το δέρμα γίνεται ωχρό και μερικές φορές κυανό. Σε κάποιες περιπτώσεις το παιδί παρουσιάζει μικρής διάρκειας υπνηλία ή σύγχυση μετά την λύση των σπασμών, την λεγόμενη μετακριτική φάση.

 Οι γονείς που αντικρίζουν πρώτη φορά παιδί με πυρετικούς σπασμούς ζουν μια τρομακτική εμπειρία. Είναι όμως συνήθως αβλαβείς για το παιδί και γενικά δεν οδηγούν σε μακροπρόθεσμο ή χρόνιο πρόβλημα. Περίπου το 90% των πυρετικών σπασμών σταματούν μόνοι τους μέσα σε 5 λεπτά. Τα παιδιά που παρουσιάζουν πυρετικούς σπασμούς δεν έχουν αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν επιληψία ή οποιοδήποτε άλλο νευρολογικό νόσημα. 

Οι πυρετικοί σπασμοί διακρίνονται σε:

  • Απλούς (75%): Είναι γενικευμένοι, τονικοκλονικοί και έχουν διάρκεια λιγότερο από 15 λεπτά. Eμφανίζονται στο πρώτο 24ωρο του πυρετού και δεν επαναλαμβάνονται στη διάρκεια της ίδιας λοίμωξης. Δεν παρουσιάζουν νευρολογικά υπολείμματα μετά την κρίση.
  • Σύνθετους (25%): Μπορεί να είναι εστιακοί (παρατηρούνται σε μια πλευρά του σώματος), μεγαλύτερης διάρκειας από 15 λεπτά. Ενίοτε σημειώνουν περισσότερα από ένα επεισόδιο στο ίδιο 24ωρο και ακολουθούνται από νευρολογική σημειολογία μετά την κρίση.                                

 Τι να κάνετε σε περίπτωση πυρετικών σπασμών στο παιδί:

 

Μην πανικοβληθείτε και προσπαθήστε να διαχειριστείτε την κατάσταση με ψυχραιμία.

  • Ξαπλώστε το παιδί σε μέρος που να μην κινδυνεύει να τραυματιστεί.
  • Το κεφάλι πρέπει να τοποθετηθεί λίγο πιο κάτω από το υπόλοιπο σώμα του και να είναι γυρισμένο σε πλάγια θέση, ώστε αν κάνει εμετό, να μην κινδυνεύει να πνιγεί.
  • Μην επιχειρήσετε να του ανοίξετε το στόμα. Δεν του προσφέρετε καμία ουσιαστική βοήθεια.
  • Μην του ρίχνετε νερό στο πρόσωπο και μην του κάνετε μαλάξεις ή τεχνητή αναπνοή.
  • Ελέγξτε τη θερμοκρασία του παιδιού.
  • Γδύστε το παιδί για να κατεβάσετε τη θερμοκρασία του σώματος.
  • Χορηγήστε αντιπυρετικά από το ορθό (υπόθετα).
  • Καταγράψετε την ώρα έναρξης του επεισοδίου, ώστε να γνωρίζετε την πραγματική του διάρκεια.

 Εάν πρόκειται για 2ο επεισόδιο πυρετικών σπασμών και ο παιδίατρος έχει ήδη συνταγογραφήσει σπασμολυτικά φάρμακα, τα χορηγείτε (από το ορθό ή από το στόμα- ανάλογα το σκεύασμα) ,εάν οι σπασμοί δεν σταματήσουν μέσα σε 10 λεπτά.

Μεταφέρετε το παιδί στο νοσοκομείο ή καλέστε ασθενοφόρο αν:

  • Είναι το πρώτο επεισόδιο πυρετικών σπασμών.
  • Το παιδί είναι ηλικίας κάτω των 12 μηνών.
  • Οι σπασμοί εμφανίζονται μετά από μερικές μέρες που το παιδί είναι άρρωστο.
  • Το παιδί παρουσιάσει περισσότερα από ένα επεισόδιο σπασμών μέσα σε ένα 24ωρο.
  • Οι σπασμοί διαρκέσουν πάνω από 15 λεπτά.
  • Το παιδί παρουσιάσει σπασμούς μόνο σε μία πλευρά του σώματος.
  • Το παιδί δεν συνέλθει μετά από μερικά λεπτά. 
  • Το παιδί μετά τους σπασμούς παρουσιάσει παράλυση σε ένα μέρος του σώματος.

Σε κάθε περίπτωση πυρετικών σπασμών απαιτείται κλινική εξέταση από παιδίατρο, προκειμένου να αποκλειστεί κάποια σοβαρή εμπύρετη λοίμωξη, όπως μηνιγγίτιδα ή εγκεφαλίτιδα. Στο πρώτο επεισόδιο πυρετικών σπασμών συνήθως απαιτείται νοσηλεία στο νοσοκομείο, για διερεύνηση αλλά και για εκπαίδευση των γονέων στην διαχείριση ενός νέου επεισοδίου πυρετικών σπασμών.   

Παιδιά με απλούς πυρετικούς σπασμούς δεν έχουν ένδειξη για εγκεφαλογράφημα ή άλλον απεικονιστικό έλεγχο, εκτός αν παρουσίασαν σύνθετους πυρετικούς σπασμούς ή αν υπάρχουν παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση επιληψίας.

Πρόληψη των πυρετικών σπασμών

Παρότι είναι συνήθης πρακτική η επιθετική και πρώιμη  χορήγηση αντιπυρετικών σε κάθε  εμπύρετο νόσημα, δεν έχει αποδειχθεί ότι  προλαμβάνεται η εμφάνιση των σπασμών. Τις περισσότερες φορές οι σπασμοί συμβαίνουν κατά την άνοδο του πυρετού, πριν προλάβουν οι γονείς να συνειδητοποιήσουν ότι το παιδί έχει υψηλό πυρετό ή ακόμα και ότι έχει εμπύρετο λοίμωξη.

Έφηβοι και αλκοόλ

Έφηβοι και αλκοόλ

 Στην υγειά μας………

Η εφηβεία αποτελεί μια περίοδο έντονων αλλαγών στην ψυχοσύνθεση του παιδιού, οι οποίες μπορούν να εξηγήσουν την τάση του έφηβου για συμπεριφορές υψηλού κινδύνου όπως κάπνισμα, αλκοόλ και κατάχρηση άλλων ουσιών. Οι κοινωνικές και συναισθηματικές αλλαγές δείχνουν ότι ο έφηβος αναζητά μια ανεξάρτητη ταυτότητα και επιζητά μια γρήγορη μετάβαση στην ενήλικη ζωή.

 Κατά την διάρκεια της εφηβείας ο νέος ανακαλύπτει ποιος πραγματικά είναι και βρίσκει την θέση του στην κοινότητα των συνομηλίκων του. Αναζητά περισσότερη ανεξαρτησία, επηρεάζεται περισσότερο από τους φίλους, αναζητά νέες εμπειρίες. Αναλαμβάνει περισσότερες ευθύνες, τόσο στο σχολείο όσο και στο σπίτι, αρχίζει να αναπτύσσει ένα νέο και ισχυρότερο πλαίσιο αξιών και ηθικής, αμφισβητεί περισσότερο τους γονείς και γενικά τους μεγαλύτερους. Αρχίζει να αναπτύσσει και να εξερευνεί την σεξουαλική του ταυτότητα, αρχίζει να έχει ρομαντικές σχέσεις και να φλερτάρει.

Γίνεται εκρηκτικός, απρόβλεπτος και συχνά επιδιώκει συγκρούσεις με τους γονείς.
Γίνεται εγωκεντρικός. Τον απασχολεί η εμφάνισή του και πως αυτή γίνεται αντιληπτή στους συνομήλικούς του. Συχνά συγκρίνει την εξωτερική του εμφάνιση με αυτή των φίλων του και προσπαθεί να μοιάζει σε αυτούς. Νιώθει αήττητος και άτρωτος. Γι αυτό μπορεί να κινείται στα άκρα και να καταφεύγει σε ακραίες συμπεριφορές. Καθώς λειτουργεί αυτόνομα έξω από το σπίτι, αρχίζει να αναπτύσσει μηχανισμούς άμυνας και μαθαίνει έμπρακτα ότι η συμπεριφορά του έχει και ανάλογες συνέπειες.

Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά της εφηβείας αρκούν για να εξηγήσουν την κατανάλωση αλκοόλ από τους εφήβους. Υπάρχουν όμως και άλλοι παράγοντες που κάνουν κάποιους εφήβους να είναι πιο επιρρεπείς στην κατάχρηση αλκοόλ.
Γενετικοί παράγοντες
Η γενετική προδιάθεση φαίνεται ότι παίζει σημαντικό ρόλο στην κατανάλωση και την κατάχρηση αλκοόλ κατά την εφηβεία.
Ένα παιδί με αλκοολικό γονέα είναι πιο πιθανόν να έχει προβλήματα με το αλκοόλ. Τα παιδιά των αλκοολικών ξεκινούν να πίνουν σε μικρότερη ηλικία από ότι οι συνομήλικοί τους με αρνητικό οικογενειακό ιστορικό.

Χαρακτηριστικά της προσωπικότητας και ψυχιατρικά προβλήματα
Παιδιά που ξεκινούν να πίνουν σε πολύ μικρή ηλικία (πριν τα 12 έτη) συχνά παρουσιάζουν κοινά χαρακτηριστικά. Νέοι με διάσπαση προσοχής, επιθετικότητα, υπερκινητικότητα, αντικοινωνικότητα, κατάθλιψη, άγχος, επαναστατικότητα, αδιαφορία για τους κανόνες, τάση για παραβατικότητα έχουν μεγαλύτερη επιρρέπεια στην κατανάλωση και κατάχρηση αλκοόλ.

Η επιρροή των συνομηλίκων

 Καθώς οι έφηβοι ανεξαρτητοποιούνται η επιρροή της παρέας των συνομηλίκων γίνεται πιο σημαντική από αυτή της οικογένειας. Ο έφηβος επιδιώκει την «μαζοποίηση» και την αποδοχή από τους συνομηλίκους του. Συνεπώς η συναναστροφή με φίλους που καταναλώνουν αλκοόλ  αυξάνει την πιθανότητα κατανάλωσης και από τον ίδιο τον έφηβο. Το ίδιο ισχύει και για την συναναστροφή με φίλους μεγαλύτερης ηλικίας και την διασκέδαση σε μεταμεσονύχτια clubs διασκέδασης.

 Ποιοι είναι οι κίνδυνοι από την κατανάλωση αλκοόλ από έναν έφηβο;

Βραχυπρόθεσμες συνέπειες

  • Νοσηλεία σε νοσοκομείο σε κωματώδη κατάσταση και σπάνια θάνατος από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ. Ακόμα όμως και αν ο μεθυσμένος έφηβος δεν καταλήξει σε κάποιο νοσοκομείο παρουσιάζει απώλεια μνήμης, αστάθεια, τάση για εμετό, δυσκολία στην ομιλία, επιβράδυνση αντιδράσεων.
  • Ατυχήματα. Ένας από τους κύριους κίνδυνους από την κατανάλωση αλκοόλ κατά την εφηβεία είναι τα ατυχήματα. Η κατανάλωση αλκοόλ σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο για μια ποικιλία ατυχημάτων: τραυματισμός από όχημα, πτώσεις, πνιγμούς, εγκαύματα, τραύματα από εμπλοκή σε καυγά και άλλα. Ωστόσο την πλειοψηφία των ατυχημάτων καταλαμβάνουν τα τροχαία ατυχήματα. Οι έφηβοι οδηγοί έχουν ανεπαρκείς δεξιότητες οδήγησης και οι νοητικές λειτουργίες που είναι απαραίτητες σε έναν οδηγό, βρίσκονται υπό ανάπτυξη. Με την κατανάλωση αλκοόλ παρουσιάζεται μεγαλύτερη έκπτωση αυτών των ικανοτήτων, με αποτέλεσμα μεγαλύτερη πιθανότητα τροχαίου ατυχήματος.
  • Παρεκκλίνουσα σεξουαλική συμπεριφορά. Η υψηλή κατανάλωση αλκοόλ κατά την εφηβεία σχετίζεται με:
    Υψηλότερο κίνδυνο για επαφή χωρίς προφυλάξεις
    Μεγαλύτερο αριθμό σεξουαλικών συντρόφων
    Υψηλότερο ποσοστό σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων
    Αυξημένη πιθανότητα εγκυμοσύνης
    Αυξημένη συχνότητα εκτρώσεων
  • Επιθετικότητα και σεξουαλική κακοποίηση. Είτε ως θύτης είτε ως θύμα, ένας έφηβος είναι πιθανότερο να συμμετάσχει σε μια επίθεση ή σεξουαλική κακοποίηση αν βρίσκεται υπό την επήρεια μέθης. Οι μεθυσμένες έφηβες βρίσκονται σε ιδιαίτερο κίνδυνο για «βιασμό». 
  • Παχυσαρκία. Το αλκοόλ περιέχει τις ίδιες περίπου θερμίδες με το καθαρό λίπος, συνεπώς η κατανάλωση αλκοόλ οδηγεί σε αύξηση του βάρους και μπορεί να οδηγήσει τον έφηβο σε παχυσαρκία, σε μια περίοδο μάλιστα που η εξωτερική του εμφάνιση παίζει κυρίαρχο ρόλο στην αυτοεκτίμησή του.
    Το αλκοόλ επίσης επηρεάζει τον ύπνο και οδηγεί σε χρόνια κόπωση.
  • Χρήση άλλων ουσιών. Φαίνεται ότι η κατανάλωση αλκοόλ σχετίζεται με μετέπειτα χρήση χασίς και άλλων απαγορευμένων ουσιών.
  • Χαμηλή επίδοση στο σχολείο.

 Μακροπρόθεσμες συνέπειες

  • Ηπατική βλάβη. Αυξημένες πιθανότητες για κίρρωση του ήπατος κατά την ενήλικη ζωή.
  • Διαταραχή της ανάπτυξης του εγκεφάλου. Η κατανάλωση αλκοόλ κατά την περίοδο της εφηβείας μπορεί να επηρεάσει μακροπρόθεσμα την μνήμη, την ικανότητα μάθησης, την συγκέντρωση και την προσοχή.
  • Αλκοολισμός στην ενήλικη ζωή. Η συχνή κατανάλωση αλκοόλ κατά την εφηβεία φαίνεται πως σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο για αλκοολισμό μετά την ενηλικίωση.

Επηρεάζεται το παιδί βλέποντας  τον γονέα να πίνει;

Έρευνες αναδεικνύουν ότι η συμπεριφορά του γονέα αναφορικά με την κατανάλωση αλκοόλ επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τη μεταγενέστερη σχέση που θα αναπτύξει το παιδί του με αυτό. Η κατανάλωση αλκοόλ κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ανάπτυξη του παιδιού. Ο γονέας διαδραματίζει καίριο ρόλο στη διασφάλιση μιας υγιούς σχέσης του παιδιού του με την κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών. Η καλύτερη και πιο υγιεινή επιλογή είναι η πλήρης αποχή από την κατανάλωση αλκοόλ καθ’ όλη τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας. Οι έρευνες δείχνουν ότι οι νέοι που αρχίζουν να καταναλώνουν αλκοόλ σε νεαρή ηλικία πίνουν περισσότερο και πιο συχνά από ότι εκείνοι που καθυστερούν να δοκιμάσουν το πρώτο αλκοολούχο ποτό τους. Γι ‘αυτό είναι σημαντικό οι γονείς να προσπαθούν να καθυστερήσουν το πρώτο ποτό του παιδιού τους, όσο μπορούν. Πρέπει να μιλήσουν ανοιχτά και ειλικρινά για το αλκοόλ με τα παιδιά τους, τονίζοντας την επίδραση που έχει η υπερβολική κατανάλωσή του στην υγεία τους. Η ενημέρωσή τους θα βοηθήσει να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και να κάνουν πιο συνειδητές και υγιεινές επιλογές για το αλκοόλ καθώς μεγαλώνουν.

Στην ηλικία 13-17 ετών ο έφηβος ρωτά:

Μπορώ να πάρω κάποιο ποτό στο πάρτι;
Μπορείτε να μου αγοράσετε μερικά ποτά;
Όλοι οι φίλοι μου πίνουν, γιατί εγώ δεν μπορώ;
Να δοκιμάσω μπύρα ή κρασί στο οικογενειακό τραπέζι;
Να πιω αλκοόλ στην εκδρομή του σχολείου;

Εξηγήστε στο παιδί σας ότι το αλκοόλ απευθύνεται μόνο σε  ενήλικες και παρά την κοινωνική του διάσταση, η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να έχει  κακές συνέπειες για την υγεία και την ασφάλειά του.
Βεβαιωθείτε ότι είναι ενήμερο για τους κινδύνους και δώστε του συμβουλές που θα το βοηθήσουν να παραμείνει ασφαλές. Όταν βγαίνει έξω, ρωτήστε το για την παρέα του και τι σκοπεύουν οι φίλοι του να κάνουν. Συμφωνήστε με το παιδί σας ότι εάν ποτέ βρεθεί σε άβολη κατάσταση λόγω αλκοόλ, θα μπορεί να σας καλέσει να πάτε να το πάρετε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μιλήστε με το παιδί σας… Ακούστε το παιδί σας… Διδάξτε του ότι μπορεί να πει όχι.
Βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας γνωρίζει ότι η κατανάλωση αλκοόλ αποτελεί μια επιλογή και βοηθήστε το να βρίσκει τρόπους για να αρνηθεί.

Κρατήστε τα παιδιά σας απασχολημέναΕξασφαλίστε ότι τα παιδιά σας δεν έχουν πρόσβαση στην κατανάλωση αλκοόλ στο σπίτι. Προσφέρετε χώρο όπου το παιδί σας θα περάσει χρόνο με τους φίλους τους, χωρίς να καταναλώσει αλκοόλ ή  ενθαρρύνετε το να ξεκινήσει ένα χόμπι ή ένα άθλημα.

Οι νέοι είναι πιο πιθανό να καταναλώσουν αλκοόλ  αν:

  • Έχουν χαμηλή επιτήρηση από την οικογένεια.
  • Έχουν φίλους που πίνουν και περνούν πολλά βράδια της εβδομάδας μαζί τους
  • Εκτίθενται σε κοντινό οικογενειακό μέλος  που πίνει ή μεθά
  • Έχουν θετικές προσδοκίες από το αλκοόλ
  • Έχουν πολύ εύκολη πρόσβαση στο αλκοόλ.

Μύθοι και αλήθειες για την κατανάλωση αλκοόλ:

1)Μύθος: Η μπύρα ή το κρασί είναι πιο ασφαλείς επιλογές από τα «αλκοολούχα» ποτά.

Αλήθεια: Το αλκοόλ είναι αλκοόλ ανεξάρτητα από το είδος. 330 ml μπύρας 125 ml κρασιού και 40 ml οινοπνευματώδους ποτού περιέχουν την ίδια ποσότητα αλκοόλ και έχουν τις ίδιες επιπτώσεις στον οργανισμό.

2)Μύθος: Όταν ανακατεύω τα ποτά μεθάω ευκολότερα.

Αλήθεια: Η ποσότητα του αλκοόλ είναι αυτή που μετρά για την μέθη. Δεν παίζει ρόλο αν καταναλώθηκε ένα είδος ποτού ή περισσότερα ή η σειρά με την οποία καταναλώθηκαν.

3)Μύθος: Τα γλυκά κοκτέιλ μεθάνε λιγότερο.      

Αλήθεια: Η γεύση του ποτού δεν σχετίζεται καθόλου µε το πόσο µπορεί να µεθύσει κάποιος. Η γλυκιά γεύση µπορεί να ξεγελάσει κάποιον και να τον κάνει να πιει περισσότερο.

4)Μύθος: Μπορώ να ξεµεθύσω πανεύκολα, µε έναν δυνατό καφέ ή ένα κρύο ντους.

 Αλήθεια :Ο µεταβολισµός ενός ποτού διαρκεί 2–3 ώρες. Τίποτα δεν µπορεί να επισπεύσει τη διαδικασία.

5)Μύθος: Πίνω λίγο παραπάνω µπροστά στα παιδιά µου, αλλά δεν πειράζει. Τους έχω εξηγήσει ότι το αλκοόλ είναι κακό για την υγεία τους.

Αλήθεια: Οι έφηβοι µιµούνται τις συµπεριφορές που βλέπουν στο σπίτι.

6) Μύθος: Μπορώ να πιω όσο θέλω γιατί µετά θα πάω για ύπνο και όταν ξυπνήσω θα µου έχει περάσει.

Αλήθεια: 1 µονάδα αλκοόλ (10 ml) χρειάζεται περίπου 1 ώρα για να απορροφηθεί από τον οργανισμό, άρα το αλκοόλ µπορεί να είναι ακόμη στο αίμα όταν ο μεθυσμένος έφηβος ξυπνήσει.


 
Ας δούμε όμως τι προβλέπει και ο νόμος στην Ελλάδα: Απαγορεύεται από τον νόμο η πώληση οινοπνευματωδών ποτών σε ανήλικα άτομα, δηλαδή μικρότερα των 18 ετών, είτε σε περίπτερο, σούπερ μάρκετ ή άλλο κατάστημα είτε σε μπαρ, καφετέρια και κλαμπ, ενώ σε καταστήματα που υπάρχει πώληση αλκοόλ (μπαρ, κλαμπ κ.λ.π.) δεν επιτρέπεται η είσοδος και παραμονή ανηλίκου. Δυστυχώς, οι συγκεκριμένες διατάξεις δεν τηρούνται, ούτε υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος. Επίσης τα παιδιά πέφτουν θύματα ακόμα και από τα ποτά-μπόμπες, δηλαδή των αλλοιωμένων ποτών, τα οποία μπορούν να προκαλέσουν άμεσα προβλήματα στην υγεία τους.

Για όλους λοιπόν τους παραπάνω λόγους επιβάλλεται απόλυτη προσοχή στην κατανάλωση αλκοόλ από τους εφήβους. Σε αυτό βέβαια οφείλουν όλοι να συνδράμουν :οικογένεια – σχολείο – πολιτεία για να έχουμε μια υγιή και μη εξαρτημένη νεολαία.

Στοματίτιδες σε βρέφη και παιδιά

Στοματίτιδες σε βρέφη και παιδιά

                         ΣΤΟΜΑΤΙΤΙΔΕΣ ΣΕ ΒΡΕΦΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ

Στοματίτιδα είναι η φλεγμονή της στοματικής κοιλότητας με την εμφάνιση άφθων ή  εξελκώσεων στα χείλη, τη γλώσσα, την υπερώα και τον βλεννογόνο των παρειών. Η ύπαρξη αυτών των βλαβών προκαλεί πόνο, σιελόρροια και δυσκολία στη σίτιση. Ανάλογα με την αιτιολογία και την μετάδοση οι  στοματίτιδες ανήκουν σε τρεις κατηγορίες:1)Την μυκητιασική 2) την αφθώδη 3) την ερπητική 4) την στοματίτιδα που προκαλεί ο ιός Coxsackie.

Μυκητιασική στοματίτιδα: Εμφανίζεται συνήθως στα νεογνά και στα βρέφη όταν δεν τηρούνται οι βασικοί κανόνες υγιεινής και οφείλεται στον μύκητα candida albicans. Εμφανίζεται σαν λευκό επίχρισμα στη γλώσσα, τα χείλη, την υπερώα και την εσωτερική επιφάνεια των παρειών. Η εικόνα αυτής της στοματίτιδας μοιάζει με υπολείμματα του γάλακτος τα οποία δεν μπορούν να απομακρυνθούν εύκολα με μια γάζα. Δεν προκαλεί πόνο αλλά μπορεί το βρέφος να παρουσιάζει διαταραχή γεύσης και δυσκολία στη σίτιση. Τα βρέφη με την μυκητιασική στοματίτιδα μπορεί να παρουσιάσουν μυκητιασικό παράτριμμα  και στην περιγεννητική περιοχή.

Αντιμετωπίζεται με ειδικό αντιμυκητιασικό gel ή στοματικό διάλυμα. Σε περίπτωση που το βρέφος θηλάζει, είναι καλό η μητέρα να κάνει την ίδια θεραπεία και στις θηλές των μαστών της.

Σε μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να εμφανιστεί κατόπιν λήψης αντιβιοτικών ή εισπνεόμενων κορτικοειδών, γι αυτό και συνιστάται το ξέπλυμα του στόματος μετά από τη χρήση τους.

Αφθώδης στοματίτιδα: Η αιτιολογία της είναι άγνωστη και συνήθως εμφανίζεται σε περιόδους που ο οργανισμός του παιδιού είναι εξασθενημένος. Η αιτιολογία της αφθώθους στοματίτιδας δεν είναι πλήρως διασαφηνισμένη.

Φαίνεται ότι οφείλεται σε κάποια διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος του οργανισμού.
Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να υποκρύπτει κάποιο άλλο νόσημα όπως σιδηροπενική αναιμία, έλλειψη φυλλικού οξέος ή/και βιταμίνης B12.
Μπορεί να αποτελεί ένδειξη τροφικών αλλεργιών, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις φαίνεται ότι πυροδοτείται από το στρες.

Η αφθώδης στοματίτιδα είναι στις περισσότερες περιπτώσεις επώδυνη. Οι άφθες αυτές μπορεί να παρουσιάζονται στην εσωτερική κοιλότητα των παρειών, στον φάρυγγα και τη γλώσσα.
Η διάρκεια της μπορεί να φτάσει και τις δύο εβδομάδες, ο πολύ έντονος πόνος όμως συνήθως υποχωρεί μετά την 4η ημέρα.
Σπανιότερα τα παιδιά μπορεί να εμφανίσουν και άλλα συμπτώματα, όπως πυρετό, υπνηλία ή/και διογκωμένους λεμφαδένες.
Αυτή η στοματίτιδα δεν είναι μεταδοτική.

Δεν υπάρχει φάρμακο που να θεραπεύει την αφθώδη στοματίτιδα, εκτός από gel ή διαλύματα που απαλύνουν τον πόνο και εφαρμόζονται πριν το φαγητό, ώστε να μπορέσει το παιδί να καταπιεί.

Επίσης η αποφυγή κατανάλωσης αλατιού, μπαχαρικών και διαφόρων χυμών (όπως πορτοκαλιού και λεμονιού) μπορεί να μειώσει τις εξάρσεις πόνου. Κατά τη διάρκεια των συμπτωμάτων το παιδί είναι προτιμότερο να καταναλώνει δροσερά, σχεδόν παγωμένα και μαλακά φαγητά.

Ερπητική στοματίτιδα: Η ερπητική στοματίτιδα είναι από τις συνηθισμένες λοιμώξεις που εμφανίζουν τα παιδιά, ακόμα και στις πολύ μικρές ηλικίες, ιδιαίτερα μεταξύ 1-5 ετών. Οφείλεται στον ιό του απλού έρπητα και είναι μεταδοτική. Συνήθως εμφανίζεται σε παιδιά μικρής ηλικίας που έχουν κολλήσει τον ιό από μέλος της οικογένειάς τους κάποια στιγμή και η στοματίτιδα προκύπτει ως αναζωπύρωση της προηγούμενης λοίμωξης.

Η μετάδοσή του γίνεται εύκολα, ενώ αν εμφανιστεί μία φορά, το πιθανότερο είναι ότι θα συνεχίσει να εμφανίζεται τακτικά για αρκετά χρόνια. Οι χαρακτηριστικές επώδυνες φυσαλιδώδεις βλάβες εμφανίζονται κυρίως στο μπροστινό τμήμα της γλώσσας, στα χείλη και στην εσωτερική επιφάνεια των παρειών. Συχνά προσβάλλονται και τα ούλα προκαλώντας μικρές ουλορραγίες. Το παιδί μπορεί, επίσης, να εμφανίσει υψηλό πυρετό 1-2 ημέρες πριν την εκδήλωση των συμπτωμάτων. Επίσης παρουσιάζει πόνο, δυσφαγία και ουλίτιδα. Ακόμη μπορεί να συνυπάρχει και διόγκωση των τραχηλικών λεμφαδένων.

Κατά την εκδήλωση του έρπη χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, ώστε να μη μεταφέρει το παιδί με τα χέρια του τον ιό στο μάτι του, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος εμφάνισης ερπητικής οφθαλμικής λοίμωξης ,που μπορεί να βλάψει ακόμα και την όραση του παιδιού.

Πολλές φορές το παιδί εμφανίζει ερπητική στοματίτιδα όταν κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας έχει επιχείλιο έρπη, γι’ αυτό και είναι πολύ σημαντικό τα μικρά παιδιά να αποφεύγουν οποιαδήποτε μορφή επαφής (ιδιαίτερα φιλί) από ανθρώπους με ενεργό επιχείλιο έρπητα ή αλλά παιδιά με ερπητική στοματίτιδα.

Στην αντιμετώπιση της ερπητικής στοματίτιδας σπάνια χρειάζεται συστηματική αγωγή . Συνήθως χρησιμοποιούνται διαλύματα ή gel που απαλύνουν τον πόνο και διευκολύνουν την κατάποση. Κατά την διάρκεια της νόσου πρέπει να εξασφαλίζεται η καλή ενυδάτωση των παιδιών γιατί μερικές φορές λόγω άλγους αποφεύγουν ακόμα και την λήψη υγρών.

 Στοματίτιδα που συμπεριλαμβάνεται στην νόσο από τον ιό Coxsackie:Ο ιός Coxsackie απομονώθηκε το 1948 από ανθρώπινα περιττώματα στην πόλη Coxsackie στην Αμερική.Οι ιοί Coxsackie ταξινομούνται σε ομάδα Α που περιλαμβάνει τους ιούς Α1-Α23 και ομάδα Β που περιλαμβάνει τους ιούς Β1-Β6.

Η ομάδα Α προκαλεί συνήθως την κοινή νόσο Στόματος-Χεριών –Ποδιών (mouth-hand-foot) με κηλιδοβλατιδώδεις, φυσαλιδώδεις και ελκωτικές βλάβες που εμφανίζονται στον στοματοφάρυγγα και στην οπίσθια επιφάνεια της γλώσσας ,τα χέρια , τα πόδια, τις παλάμες ή τις πατούσες. Επίσης μπορεί να συνυπάρχει  πυρετός 2-3 ημερών, τραχηλική λεμφαδενίτιδα και επιπεφυκίτιδα.

Η ομάδα Β προκαλεί συνήθως πλευροδυνία, πυρετό, ξαφνικό πόνο στο θωρακικό και ανώτερο κοιλιακό τοίχωμα και πονοκέφαλο που μπορεί να διαρκέσει από 2-12 μέρες. Και οι δύο ομάδες ιών μπορούν να προκαλέσουν κοινό κρυολόγημα, ρινοφαρυγγίτιδα, οξεία γαστρεντερίτιδα, βρογχιολίτιδα, βρογχίτιδα και βρογχοπνευμονία. Σπάνια, ιοί και από τις δύο ομάδες μπορεί να προκαλέσουν μηνιγγίτιδα, μυοκαρδίτιδα και περικαρδίτιδα ή εγκεφαλίτιδα.

Η λοίμωξη από ιό Coxsackie παρατηρείται κυρίως στην προσχολική και στην αρχική σχολική ηλικία, έως 10 ετών. Τα συμπτώματα αυτά συνήθως διαρκούν 7-10 μέρες και ο ασθενής αναρρώνει πλήρως. Ο ασθενής θα συνεχίσει να μεταδίδει σε μικρό βαθμό τον ιό για βδομάδες μετά την πλήρη ανάρρωση του. Όχι συχνά, η λοίμωξη μπορεί να οδηγήσει στην προσωρινή απώλεια νυχιών.

Η λοίμωξη μεταδίδεται εύκολα  με τη πρωκτο-στοματική οδό, αλλά και με τα σταγονίδια στον αέρα όπως επίσης και τη σωματική επαφή με ασθενή που εκδηλώνει τη νόσο στόματος-χεριών-ποδιών. Αντικείμενα όπως σκεύη και παιχνίδια που έρχονται σε επαφή με μολυσμένες σωματικές εκκρίσεις μπορεί να λειτουργήσουν ως πηγή μετάδοσης της λοίμωξης σε άλλα άτομα. Οι έγκυες μπορούν να μεταδώσουν τον ιό στο έμβρυο ή το νεογέννητο τους, με σοβαρές συνέπειες για το βρέφος.

Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία. Η νόσος είναι καλοήθης και αυτοπεριοριζόμενη και σε 2-10 μέρες τα συμπτώματα υποχωρούν. Συνιστάται όμως συμπτωματική θεραπεία με αναλγητικά-αντιπυρετικά που να περιορίζουν τον πυρετό και την δυσκαταποσία. Η ενυδάτωση είναι πολύ σημαντική, αλλά θα πρέπει να αποφεύγονται οι ξινοί χυμοί και να προτιμώνται το νερό, το κρύο γάλα και τα γιαούρτια, τα οποία ανακουφίζουν τα παιδιά. Οι σπάνιες επιπλοκές της λοίμωξης αυτής χρειάζονται εξειδικευμένες νοσοκομειακές  θεραπείες.

Η πρόληψη είναι πολύ δύσκολη αλλά δυνατή. Η τήρηση αυστηρών κανόνων υγιεινής είναι απαραίτητη. Απαιτείται συχνό πλύσιμο των χεριών καθώς επίσης και καθαρισμός  παιχνιδιών και άλλων αντικειμένων που χρησιμοποιούν πολλά παιδιά ταυτόχρονα.

Αν και η λοίμωξη αφήνει πίσω της μόνιμη ανοσία στον ασθενή για το στέλεχος Coxsackie από το οποίο νόσησε, το άτομο δεν προστατεύεται από όλους τους υπόλοιπους ιούς Coxsackie και έτσι είναι πιθανή η επανεμφάνιση της νόσου αλλά από άλλο στέλεχος της οικογένειας των ιών Coxsackie.

error: Content is protected !!