Κινητό: 6932756552 | Ιατρείο: 210-4640170 togastav@gmail.com
Καλοκαιρινά ατυχήματα

Καλοκαιρινά ατυχήματα

To καλοκαίρι είναι η αγαπημένη εποχή των παιδιών. Είναι η εποχή της ξενοιασιάς και του παιχνιδιού. Είναι εποχή διακοπών στο βουνό ή στη θάλασσα. Οι καλύτερες αναμνήσεις μας συνδέονται με το καλοκαίρι. Τα παιδιά κάθε χειμώνα νοσταλγούν το καλοκαίρι. Κλείνουν τα σχολεία και αυτό σημαίνει περισσότερος ελεύθερος χρόνος και περισσότερο παιχνίδι χωρίς επιτήρηση. Δυστυχώς όμως, είναι αποδεδειγμένο ότι τα περισσότερα παιδικά ατυχήματα συμβαίνουν το καλοκαίρι. Για το λόγο αυτό πρέπει τα παιδιά να μάθουν να αναγνωρίζουν τους κινδύνους και να προφυλάσσονται από αυτούς.

 Στον δρόμο

 

Οι διακοπές προϋποθέτουν συχνές μετακινήσεις

  • Τα παιδιά πρέπει πάντα να κάθονται στο πίσω κάθισμα σωστά δεμένα. Οι αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και τα μαγαζιά με αξεσουάρ αυτοκινήτων μπορούν να ενημερώσουν για το κάθισμα ή τη ζώνη ασφαλείας που χρειάζεται ένα παιδί, ανάλογα με το ύψος και το βάρος του, για να ταξιδεύει με ασφάλεια.
  • Τα παιδιά το καλοκαίρι πολύ συχνά κάνουν ποδήλατο. Γι αυτό πρέπει να φορούν πάντα κράνος ειδικό για ποδηλασία, να αποφεύγουν τους δρόμους με μεγάλη κίνηση οχημάτων, να προτιμούν να κινούνται σε ποδηλατόδρομους όπου αυτοί υπάρχουν και να τηρούν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας.

 

Στη θάλασσα και στην παραλία

  • Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να κολυμπούν σωστά από μικρή ηλικία ειδικά σε μια χώρα όπως η Ελλάδα με τόσες πολλές και ωραίες παραλίες.
  • Ποτέ δεν πρέπει να αφήνουμε τα παιδιά κοντά στο νερό χωρίς επίβλεψη, ακόμα και αν ξέρουν να κολυμπούν.
  • Τα φουσκωτά αντικείμενα, π.χ. μπρατσάκια, κουλούρες κ.λπ. δεν προσφέρουν πραγματική ασφάλεια στα παιδιά.
  • Ποτέ να μην κολυμπάνε νωρίτερα από 2,5 ώρες από τη λήψη της τροφής.
  • Να μην κολυμπούν σε ταραγμένη θάλασσα.
  • Όταν τα παιδιά ασχολούνται με θαλάσσια αθλήματα και όταν βρίσκονται σε σκάφη, να φοράνε πάντα εγκεκριμένα σωσίβια
  • Να μην κάνουν βουτιές σε περιοχές που δεν γνωρίζουν, αν δεν σιγουρευτούν πρώτα ότι τα νερά είναι βαθιά και δεν υπάρχουν εμπόδια.
  • Αν τα παιδιά ψαρεύουν, πρέπει να κάνουν σωστή χρήση του εξοπλισμού (ψαροντούφεκο, καλάμι, αγκίστρια κ.λπ.) και να αναγνωρίζουν τα δηλητηριώδη ψάρια. Τα μεγαλύτερα παιδιά που κάνουν υποβρύχιο ψάρεμα πρέπει να ακολουθούν πιστά τους κανόνες ασφαλείας, να είναι πάντα συνδεδεμένα με την ειδική σημαδούρα και να κολυμπούν πάντα με παρέα.
  • Ο ήλιος είναι πολύ επικίνδυνος. Πάντα πρέπει να φορούν καπέλο και αντηλιακή προστασία. Να αποφεύγετε την παραμονή στον ήλιο από τις 1.00μ.μ μέχρι τις 5.00μ.μ.
  •  Οι πισίνες στα σπίτια πρέπει να είναι σωστά περιφραγμένες.

Στο βουνό 

       

  • Κατάλληλο ντύσιμο για τις διάφορες δραστηριότητες (πεζοπορία, ποδηλασία βουνού, rafting κ.ά.)
  • Γενικά όλα τα αθλήματα του βουνού, όπως αναρρίχηση, ανάβαση κ.λ.π. καλό είναι να γίνονται σε οργανωμένες ομάδες υπό την επιτήρηση ειδικών.
  • Πρέπει να μάθουν να αναγνωρίζουν τα δηλητηριώδη έντομα και ερπετά της περιοχής .Να αποφεύγουν να περπατούν μέσα σε ψηλά χόρτα, αλλιώς να κάνουν θόρυβο για να απομακρύνουν τα φίδια, που μπορεί να κρύβονται σε αυτά.
  • Να μη χώνουν τα χέρια τους σε χαραμάδες και κάτω από πέτρες, γιατί εκεί μπορεί να βρίσκονται φίδια και δηλητηριώδη έντομα, όπως σαρανταποδαρούσες και σκορπιοί.
  • Να παίζουν μακριά από λίμνες και ποτάμια.
  • Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να  αναγνωρίζουν και να μην αγγίζουν δηλητηριώδη και άγνωστα φυτά (π.χ. μανιτάρια).
  • Να προσέχουν τις καλοκαιρινές καταιγίδες. Σε περίπτωση καταιγίδας δεν πρέπει να στέκονται κάτω από δέντρα και ηλεκτρικά καλώδια και να μην κολυμπούν όταν πέφτουν κεραυνοί.
  • Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να σέβονται τα ζώα της υπαίθρου. Να μην προκαλούν αδέσποτα ζώα και να μην εμπλέκονται σε σχέδια κακοποίησης ζώων.
  • Επίσης πρέπει να αποφεύγουν τις αλλοιωμένες τροφές, τα λιωμένα παγωτά και τα ληγμένα προϊόντα. Με τις υψηλές καλοκαιρινές θερμοκρασίες υπάρχει μεγάλος κίνδυνος δηλητηρίασης.
  • Αν τα παιδιά επίσης συμμετέχουν σε κατασκήνωση ή άλλα καλοκαιρινά προγράμματα, πρέπει να γίνεται  έλεγχος στον χώρο που θα φιλοξενηθούν τα παιδιά, καθώς επίσης και στα άτομα τα οποία θα τα συνοδεύουν και θα τα απασχολήσουν. Απαραίτητα πρέπει να υπάρχει ενήλικας να επιβλέπει τα παιδιά όλες τις ώρες και οι γονείς  πρέπει να είναι ενήμεροι για όλες τις δραστηριότητες που προσφέρει η κατασκήνωση ή το πρόγραμμα.
  •  Πρέπει να βρίσκονται μακριά από σπίρτα, φωτιά και γκαζάκια

Τα παραπάνω είναι γνωστά σε όλους. Δυστυχώς όμως, είναι τόσο απλά που παραβλέπονται. Συχνά επαναπαυόμαστε, με αποτέλεσμα να συμβαίνουν πολλά ατυχήματα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Ας μην ξεχνάμε ότι για τα μικρά παιδιά πρέπει να υπάρχει πάντα σωστή επίβλεψη.

Στις καλοκαιρινές αποσκευές μας απαραίτητα είναι ένα θερμόμετρο, αντιπυρετικά σιρόπια, αντισταμινικό φάρμακο και αλοιφή, που προτείνει ο παιδίατρος  και πιθανόν κάποια φάρμακα για κάποιο ειδικό πρόβλημα που μπορεί να έχει το παιδί. Οπωσδήποτε, πρέπει πάντα να έχουμε μαζί το βιβλιάριο υγείας και το ΑΜΚΑ του παιδιού.    

Σχολικός εκφοβισμός (bullying)

Σχολικός εκφοβισμός (bullying)

 

 Ο σχολικός εκφοβισμός (αγγλικά: school bullying‎) είναι ένα φαινόμενο νεανικής παραβατικότητας, ένα είδος bullying, που εμφανίζεται σε πολλές χώρες του κόσμου. Ο σχολικός εκφοβισμός αναφέρεται στη χρήση βίας μεταξύ μαθητών ή συνομηλίκων παιδιών, με στόχο να προκληθεί φόβος, πόνος ή αναστάτωση.

Οι  μορφές του σχολικού εκφοβισμού είναι:

α) Η σωματική μορφή του σχολικού εκφοβισμού.

Η σωματική βία στον σχολικό εκφοβισμό εκδηλώνεται με φυσικό τραυματισμό ή ακόμα και με την απειλή τραυματισμού, μέσα από σπρωξίματα, χτυπήματα, σκουντήματα, αγκωνιές, γροθιές και κλοτσιές, τρικλοποδιές, χτυπήματα με αντικείμενα, τσιμπήματα και δαγκωνιές, φτυσίματα, μαλλιοτραβήγματα, καταστροφή προσωπικών ειδών του θύματος.

β) Η λεκτική μορφή του σχολικού εκφοβισμού.

Η λεκτική βία στον σχολικό εκφοβισμό εκδηλώνεται με την συστηματική χρήση υβριστικών εκφράσεων και φραστικών επιθέσεων, με προσβολές αλλά και απειλές, με ειρωνεία, με πειράγματα και ταπεινωτικούς χαρακτηρισμούς, χρήση παρατσουκλιών, με κοροϊδία ή «καζούρα», καθώς επίσης με εκβιασμό για απόσπαση προσωπικών ειδών του θύματος.

γ) Η συναισθηματική μορφή του σχολικού εκφοβισμού.

Η συναισθηματική βία εκδηλώνεται με ταπεινωτικούς χαρακτηρισμούς, βίαιες απειλές, απειλές εγκατάλειψης, κατηγορίες, τιμωρίες.

δ) Ο ηλεκτρονικός εκφοβισμός μέσω της χρήσης ηλεκτρονικού υπολογιστή ή κινητού τηλεφώνου.

Ο ηλεκτρονικός εκφοβισμός μέσω της χρήσης ηλεκτρονικού υπολογιστή ή κινητού τηλεφώνου εκδηλώνεται με την αποστολή υλικού με υβριστικό ή και απειλητικό ακόμα περιεχόμενο, με μηνύματα ή και βίντεο στο κινητό, με e-mails, στο facebook, σε chat rooms,  με χρήση ή και παραποίηση των προσωπικών δεδομένων του θύματος, δημιουργία ιστοσελίδων με παραποιημένα και ψεύτικα χαρακτηριστικά, παραποιημένες φωτογραφίες, βίντεο, αλλά  και με αποκλεισμό του θύματος  από διαδικτυακές ομάδες.

 

Το σχολικό bullying αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα. Πολυπληθή τα κρούσματα του, σε παγκόσμιο επίπεδο. Και τα θύματά του είναι ακόμα και μικρά παιδιά. Στην Ελλάδα, όπως έχουν διαπιστώσει γονείς και παιδιά, τα περιστατικά bullying, έχουν αυξηθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με την πανευρωπαϊκή μελέτη που εκπόνησε το Χαμόγελο του Παιδιού, η Ελλάδα κατέχει την τέταρτη θέση ανάμεσα σε σαράντα ένα κράτη, με ένα στα τρία Ελληνόπουλα να έχει πέσει θύμα bullying. Σε μια άλλη μελέτη, που διεξήχθη από την Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας Παιδιού και Εφήβου σε σχολεία της Αττικής, φανερώνει πως το 16% των μαθητών Δημοτικού έχει πέσει θύμα εκφοβισμού κι όλα αυτά σε μια εποχή που οι δομές ψυχικής υγείας έχουν ισοπεδωθεί εξαιτίας της ελλιπούς χρηματοδότησης και της οικονομικής κρίσης.

Ας δούμε  ποια είναι τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας των θυτών, των θυμάτων και των παρατηρητών του εκφοβισμού.

Οι θύτες είναι συνήθως παιδιά που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, είναι επιθετικά και επιρρεπή σε παραβίαση κανόνων και αντικοινωνικές συμπεριφορές. Υπάρχουν όμως και παιδιά – εκφοβιστές που αποσκοπούν στην υπερίσχυση τους έναντι των πιο αδυνάμων και οι ίδιοι συχνά έχουν υποστεί bullying ή κακοποίηση σε κάποια στιγμή  στη ζωή τους.

Τα θύματα, από την άλλη πλευρά, παρουσιάζουν παθητικότητα, ηρεμία, ντροπή, ευαισθησία, χαμηλή αυτό-εκτίμηση, ανασφάλεια, απόσυρση από τις καθημερινές υποχρεώσεις και ασχολίες, αλλά και ενοχή γιατί θεωρούν πως ευθύνονται για ό,τι τους συμβαίνει.

Οι παρατηρητές (by standers) αποτελούν ένα ακόμα ρόλο που μπορεί να αναλάβουν κάποιοι μαθητές μέσα στο σχολικό περιβάλλον σε περιπτώσεις εκδήλωσης φαινομένων εκφοβισμού. Είναι οι μαθητές που επίσης επηρεάζονται από τον εκφοβισμό. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με έρευνα  παρατηρητές είναι παρόντες στο 85% των περιπτώσεων όπου ο εκφοβισμός λαμβάνει χώρα. Τα συναισθήματα που πολύ συχνά βιώνουν αυτοί, αφορούν το φόβο τους μήπως πληγωθούν και οι ίδιοι, μήπως γίνουν και οι ίδιοι οι επόμενοι στόχοι του θύτη και μήπως κάνουν κάτι που θα χειροτερέψει την κατάσταση. Ως αποτέλεσμα, συνήθως παραμένουν απλοί παρατηρητές παρακολουθώντας τις πράξεις του εκφοβισμού, ενώ σπάνια συμμετέχουν ή παρεμβαίνουν ενεργά βοηθώντας τα θύματα. Δυστυχώς, μελετώντας διάφορα περιστατικά bullying διαπιστώθηκε ότι όσοι περισσότεροι παρατηρητές είναι παρόντες στις εκφοβιστικές πράξεις τόσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια αυτών. Ωστόσο, όταν οι μαθητές που παρακολουθούσαν εξέφρασαν την αποδοκιμασία τους για τα εκφοβιστικά συμβάντα, οι πιθανότητες αυτά να σταματήσουν, ξεπέρασαν το 50%. Άρα ο ρόλος των παρατηρητών είναι πολύ σημαντικός γιατί μπορούν αν μιλήσουν ή αναζητήσουν βοήθεια να αποτρέψουν αρκετά περιστατικά εκφοβισμού.

Ποιες είναι όμως οι επιπτώσεις του σχολικού εκφοβισμού τόσο στους θύτες όσο και στα θύματα;

Οι θύτες διατρέχουν υψηλό κίνδυνο εμφάνισης ψυχικών διαταραχών, όπως επίσης και διάφορων διαταραχών  άγχους. Είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς σε καταχρήσεις, αλκοόλ και  διάφορα είδη ναρκωτικών ουσιών. Πολύ συχνή είναι επίσης και η εκδήλωση αντικοινωνικής συμπεριφοράς, όπως η εμπλοκή σε ξυλοδαρμούς, βανδαλισμούς καθώς και σε διαφόρων ειδών παρανομίες. Τέλος, μια από τις πιο σημαντικές επιπτώσεις του σχολικού εκφοβισμού στην ψυχική υγεία ενός πρώην θύτη είναι η εκδήλωση της βίας στο πλαίσιο των μετέπειτα διαπροσωπικών του σχέσεων (φιλικό, οικογενειακό περιβάλλον).

Τα θύματα παρουσιάζουν συχνά περιστατικά κατάθλιψης, αυτοκτονικές τάσεις, ψυχοσωματικά προβλήματα, αλλά και τακτικές κρίσεις άγχους και πανικού.

Υπάρχουν τρόποι αντιμετώπισης του σχολικού εκφοβισμού;

Η οικογένεια αποτελεί τον κύριο φορέα κοινωνικοποίησης και ανάπτυξης για το παιδί το οποίο, μεγαλώνοντας μέσα σε αυτή, αναπτύσσει κάποιες δεξιότητες, δημιουργεί και διαμορφώνει την προσωπικότητά του. Η οικογένεια, λοιπόν, έχει σαν αποστολή την ένταξη του ατόμου στο κοινωνικό σύνολο. Αν αυτό δεν επιτευχθεί το παιδί παρουσιάζει αντικοινωνική συμπεριφορά και τάσεις για επιθετικότητα.

Όσον αφορά στους παράγοντες που ενισχύουν την επιθετικότητα των νέων είναι η βία και η επιθετικότητα των γονέων προς τα παιδιά, των παιδιών προς τους γονείς, μεταξύ των συζύγων αλλά και ανάμεσα στα αδέρφια.

Όταν τα παιδιά, μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, βιώνουν καταστάσεις συγκρούσεων και επιθετικότητας, μεταφέρουν στο σχολείο –την ευρύτερη κοινωνική τους ομάδα- την επιθετική και βίαιη συμπεριφορά και την εκδηλώνουν στους «αδύναμους» συμμαθητές τους.

Από την άλλη πλευρά, το σχολείο έχει ευθύνη να βοηθήσει όλους τους μαθητές, ώστε να έχουν ίσες ευκαιρίες στη ζωή ανεξάρτητα από εθνική, φυλετική και κοινωνική προέλευση. Να προετοιμάσει τους μαθητές ως πολίτες, που θα ανήκουν σε διάφορα κοινωνικά σύνολα όπως είναι η οικογένεια, η φυλή, το έθνος, μια θρησκευτική κοινότητα κ.α. Ο ρόλος του σχολείου ως κοινωνικοποιητικός μηχανισμός είναι να διδάσκει πρότυπα συμπεριφοράς, αξίες και κανόνες. Με τη σωστή κοινωνικοποίηση το παιδί – μαθητής, μαθαίνει να παίρνει λογική θέση και να τηρεί κριτική στάση έναντι των στερεότυπων, να αποδέχεται τη διαφορετικότητα, να αγκαλιάζει τους αδυνάμους, να στέκεται μακριά από προκαταλήψεις, να δέχεται και να κατανοεί διαφορετικές απόψεις. Τα νέα άτομα, τα οποία βρίσκονται στο στάδιο της ανάπτυξης, στο σχολείο αποκτούν μεγάλες κοινωνικές αρετές, όπως αυτοπειθαρχία και αυτοσυγκράτηση, ανεκτικότητα και ανεξικακία, όπως και εντονότερη ευαισθησία έναντι στην κοινωνική αδικία και στον ανθρώπινο πόνο.

Επίσης στην αντιμετώπιση του φαινομένου του σχολικού εκφοβισμού επιβάλλεται να υπάρχει συνεργασία καθηγητών και γονέων και όπου απαιτείται πρέπει να υπάρχει επικοινωνία και συνεργασία με ψυχολόγους. Πρέπει  όλα τα παιδιά που γίνονται μάρτυρες συμβάντων εκφοβισμού να ενθαρρύνονται να «μιλάνε» και αναζητούν βοήθεια από τους μεγαλύτερους. Δεν πρέπει, με την σιωπή και την ανεκτικότητά τους να ενισχύουν τους «νταήδες» και να βάζουν και αυτοί το λιθαράκι τους στην διόγκωση του προβλήματος του σχολικού εκφοβισμού. Πρέπει να καταπολεμηθεί η απάθεια και η αδιαφορία.

Για την καταπολέμησή του φαινομένου του σχολικού bullying μεγάλο ρόλο διαδραματίζει και η πολιτεία, η οποία οφείλει να θεσπίσει μέτρα προστασίας του σχολικού περιβάλλοντος, αλλά και να καταπολεμήσει τις βαθύτερες αιτίες του προβλήματος, αναπτύσσοντας στα πλαίσια της κοινωνίας κοινωνικές αρετές όπως ισότητα και ισονομία. Είναι αναγκαίο η πολιτεία να καταπολεμήσει την ανεργία, να ιδρύσει πολιτιστικούς και αθλητικούς χώρους, να διαθέσει  χώρους διεξόδου των νέων ανθρώπων, όπου να αξιοποιούν δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο τους.

Συμπερασματικά λοιπόν, ο σχολικός εκφοβισμός αποτελεί μία μορφή βίας που τα τελευταία χρόνια έχει αναχθεί σε ένα κοινωνικό φαινόμενο μεγίστης σημασίας, ειδικά όταν τα τελευταία χρόνια αρχίζει να εκδηλώνεται  από τα πρώτα χρόνια της σχολικής ζωής του παιδιού. Η αντιμετώπιση του φαινομένου απαιτεί συνεργασία οικογένειας – σχολείου – πολιτείας, έτσι ώστε να οικοδομηθούν ορθές διαπροσωπικές σχέσεις και να επιτευχθεί η ποιοτική αλλαγή της κοινωνίας. Όλοι ονειρευόμαστε και πρέπει να αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία δίκαιη και ευνομούμενη, που θα προωθεί την αλληλεγγύη, τη φιλία, τη συνεργασία και τον ανθρωπισμό.

Λαρυγγομαλάκυνση

Λαρυγγομαλάκυνση

 

Η λαρυγγομαλάκυνση είναι η συχνότερη συγγενής πάθηση του λάρυγγα και χαρακτηρίζεται από ένα είδος θορυβώδους αναπνοής  που ονομάζεται συριγμός, κατά την εισπνοή.

Εμφανίζεται λίγες μέρες ή εβδομάδες μετά τη γέννηση. Οφείλεται σε χαλαρότητα των ιστών του λάρυγγα, με αποτέλεσμα όταν ο αέρας εισέρχεται στους πνεύμονες κατά την εισπνοή, να “παρασύρει” τους αδύνατους και χαλαρούς ιστούς προς τον αυλό του λάρυγγα και έτσι να κλείνει μερικά ή ολικά η δίοδος του αέρα. Απ΄αυτήν την σύγκλειση των τοιχωμάτων προκύπτει ένας θόρυβος, ο οποίος μπορεί να ποικίλει σε ένταση και συχνότητα. Μπορεί να είναι ένα ήπιο σφύριγμα μέχρι  ένας πιο δυνατός και επαναλαμβανόμενος  ήχος που θυμίζει «φωνή γαλοπούλας». Κατά την εκπνοή ο αέρας εξέρχεται κανονικά, χωρίς δυσκολία, απωθώντας  τον χαλαρό λάρυγγα για να περάσει μέσα από αυτόν.

Ο συριγμός γίνεται εντονότερος  όταν το παιδί κλαίει ή σιτίζεται, κατά τη διάρκεια μιας ίωσης του αναπνευστικού συστήματος  και παρατηρείται κυρίως σε κάποιες θέσεις του σώματος (πχ. όταν είναι ξαπλωμένο σε ύπτια θέση, δηλαδή “ανάσκελα”). Συνήθως ο συριγμός και η αναπνοή βελτιώνονται στην πρηνή θέση (“μπρούμυτα”) και μάλιστα όταν το σαγόνι του παιδιού είναι ανασηκωμένο.

Σε μερικά βρέφη σπάνια, αν η δυσκολία στην αναπνοή είναι έντονη μπορεί να παρατηρηθούν κυάνωση (μελάνιασμα), εισολκή των μεσοπλεύριων διαστημάτων και ακόμα σπανιότερα παραμόρφωση του θώρακα και καρδιοπάθεια. Συχνά στα παιδιά αυτά συνυπάρχει “γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση”, μία πάθηση που επιτρέπει στα όξινα υγρά του στομάχου να ανεβαίνουν συχνά προς τα πάνω, ερεθίζοντας τον λάρυγγα και κάνοντας ακόμα χειρότερη την κατάσταση.

Τα συμπτώματα της λαρυγγομαλάκυνσης συνήθως επιδεινώνονται προοδευτικά κατά τους πρώτους μήνες της ζωής. Από τον 6ο μήνα της ζωής όμως, παρατηρείται βελτίωση της κατάστασης  και τελικά υποχωρούν τελείως μέχρι το δεύτερο έτος του παιδιού. Σπάνια, μπορεί να διαρκέσουν μέχρι το 3ο και 4ο έτος. Η λαρυγγομαλάκυνση στα περισσότερα βρέφη έχει καλοήθη χαρακτήρα και πορεία και δεν επηρεάζει σημαντικά την ανάπτυξη του παιδιού.

Γενικά μέτρα που βοηθούν την μείωση του συριγμού στην λαρυγγομαλάκυνση είναι:

α) αλλαγή της στάσης του σώματος κατά τη σίτιση

β) σίτιση του βρέφους αργά και προσεκτικά

γ) προφύλαξη από ιώσεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος

δ) θεραπεία  συνυπάρχουσας γαστρο-οισοφαγικής παλινδρόμησης

Εκτός από την λαρυγγομαλάκυνση, συριγμός  μπορεί να προκληθεί και από άλλες παθήσεις, συγγενείς ή όχι, όπως  παράλυση των φωνητικών χορδών, φλεγμονές και τραυματισμοί  του λάρυγγα, καλοήθεις και κακοήθεις όγκοι κ. ά.

Γενικά ο συριγμός σαν σύμπτωμα είναι σοβαρό και δεν πρέπει να παραβλέπεται, αλλά να αξιολογείται άμεσα από παιδίατρο. Το ιστορικό και η κλινική εξέταση του βρέφους είναι συνήθως αρκετά για την διάγνωση. Αν η διάγνωση είναι επισφαλής, ο παιδίατρος μπορεί να ζητήσει εξέταση και εκτίμηση από ΩΡΛ ιατρό, ο οποίος  θα συστήσει τις απαραίτητες εξετάσεις όπως άμεση ή έμμεση λαρυγγοσκόπηση, με ή χωρίς αναισθησία. Με τη λαρυγγοσκόπηση γίνεται παρατήρηση του λάρυγγα κατά την αναπνοή, με ειδικά όργανα (ενδοσκόπια, λαρυγγοσκόπια) και αναλόγως των ευρημάτων ακολουθείται η κατάλληλη θεραπεία.

COVID 19 στα παιδιά

COVID 19 στα παιδιά

Τον Δεκέμβριο του 2019 στην περιοχή Wuhan της Κίνας εμφανίστηκε ο πρώτος ασθενής με λοίμωξη  του αναπνευστικού συστήματος από έναν καινούριο κορωνοϊό, που στην συνέχεια ονoμάστηκε Sars cov 2.  Ο ιός Sars cov 2 αποτελεί ένα νέο στέλεχος κορωνοϊού που μέχρι τότε δεν είχε απομονωθεί στον άνθρωπο και προκαλεί την νόσο covid 19. Ο νέος κορωνοϊός  ανήκει στην οικογένεια των κορονοϊών που προσβάλλουν τον άνθρωπο, κυρίως τους χειμερινούς μήνες και προκαλούν συμπτώματα από το αναπνευστικό σύστημα. Σε αντίθεση με τους άλλους κορονοϊούς ο νέος ιός είναι ισχυρά μεταδοτικός, έχει μεγάλο χρόνο επώασης και μπορεί να προκαλέσει βαριά νόσο με θανατηφόρο κατάληξη, σε άτομα που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες, κυρίως ηλικιωμένους και άτομα με υποκείμενα νοσήματα.

Ο νέος κορονοϊός από την Κίνα επεκτάθηκε σε όλες τις χώρες του κόσμου, προσέβαλε εκατομμύρια ανθρώπους  και προκάλεσε χιλιάδες θανάτους μέχρι σήμερα. Ο ΠΟΥ χαρακτήρισε  στις 11/3/2020 την covid 19 ως πανδημία και όλα τα κράτη έλαβαν αυστηρά μέτρα περιορισμού της νόσου, με ολική κοινωνική απομόνωση και καθολικό lockdown.

Ας δούμε αναλυτικά την συμπεριφορά του νέου ιού στον παιδιατρικό πληθυσμό. Στην Κίνα μόνο το 2% των ασθενών ήταν παιδιά ηλικίας < 19 ετών, στην Ιταλία το 1,2%  και στην Αμερική μόνο το 1% των συνολικά εισαχθέντων στα νοσοκομεία αφορούσε παιδιά και εφήβους. Επίσης παγκοσμίως έχουν αναφερθεί 7 θάνατοι σε παιδιά ηλικίας κάτω των 14 ετών (μέχρι τις 7/4/20). Πραγματικά πρόκειται για ένα εξαιρετικά  μικρό ποσοστό.

Στην Ελλάδα μέχρι σήμερα μόνο 80 παιδιά ανήκουν στα επιβεβαιωμένα κρούσματα της νόσου. Εξ αυτών τα 20 νοσηλεύτηκαν και κανένας θάνατος δεν έχει καταγραφεί ως σήμερα.

Η μόλυνση με τον νέο ιό σε όλες τις ηλικίες μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα από το αναπνευστικό σύστημα, όπως:

  • Καταρροή, απώλεια γεύσης και όσφρησης
  • Πονόλαιμο
  • Πυρετό
  • Ρίγη
  • Βήχα
  • Δυσκολία στην αναπνοή
  • Μυαλγίες
  • Γαστρεντερικές διαταραχές και σε σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσει  πνευμονία, αναπνευστική ανεπάρκεια και πολυοργανική ανεπάρκεια.

Τα παιδιά όμως νοσούν σπάνια, μπορεί να είναι τελείως ασυμπτωματικά ή να παρουσιάζουν μια ήπια κλινική εικόνα. Σπάνια μπορεί να απαιτηθεί  νοσηλεία σε νοσοκομείο και ακόμη σπανιότερα μπορεί να προκύψει αναπνευστική ανεπάρκεια , πολυοργανική ανεπάρκεια και θάνατος.

Τα παιδιά και οι έφηβοι όμως, με υποκείμενα νοσήματα , όπως παιδιά με συγγενείς καρδιοπάθειες με αιμοδυναμική επιβάρυνση, βρογχοπνευμονική δυσπλασία, κυστική ίνωση, Σ.Δ, νοσήματα του νευρομυικού συστήματος, αιματολογικά νοσήματα, νεφρική νόσο και παιδιά που λαμβάνουν ανοσοκατασταλτική θεραπεία, μεταμοσχευμένα παιδιά ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες και μπορούν να νοσήσουν σοβαρά , να χρειαστούν νοσοκομειακή περίθαλψη και  σπάνια να απειληθεί η ζωή τους.

Γιατί τελικά τα παιδιά νοσούν ηπιότερα;

Γιατί έχουν μικρότερο αριθμό κοινωνικών επαφών, μικρότερο αριθμό υποδοχέων ACE 2 που συνδέεται ο ιός στα πνευμονικά τους κύτταρα, δεν πάσχουν από νοσήματα φθοράς και λόγω των συχνών ιώσεων του αναπνευστικού συστήματος που υφίστανται και των τακτικών εμβολιασμών διατηρούν το ανοσιακό τους σύστημα σε εγρήγορση.

Συμπερασματικά λοιπόν σε γενικές γραμμές τα παιδιά δεν κινδυνεύουν από τον νέο ιό, μπορεί όμως να είναι ασυμπτωματικοί φορείς και να μεταδίδουν την νόσο σε άλλους συνομηλίκους τους ή να μεταφέρουν τον ιό στο οικογενειακό περιβάλλον. Αν και τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι τελικά ο κίνδυνος μετάδοσης της νόσου από παιδί σε ενήλικα είναι πολύ μικρότερος από αυτόν που αρχικά είχες εκτιμηθεί.

Ένα μεγάλο θέμα όμως που προέκυψε στον παιδιατρικό πληθυσμό εξαιτίας του  επιβεβλημένου κοινωνικού εγκλεισμού, ήταν και είναι η ψυχολογική επιβάρυνση των παιδιών και των εφήβων με εκδηλώσεις όπως φόβοι, διαταραχή συγκέντρωσης, διαταραχή όρεξης και ύπνου, αύξηση χρήσης αλκοόλ και καπνού στους εφήβους.

Η χώρα μας αντιμετώπισε την πανδημία επιτυχώς, περιορίστηκαν τα κρούσματα και οι θάνατοι και στις 4 Μαΐου άρχισε η σταδιακή άρση των μέτρων και η κοινωνική επανένταξη μικρών και μεγάλων.  Στις 11 Μαΐου ξεκινά η σταδιακή  επαναλειτουργία των σχολείων και τα παιδιά θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια νέα πρωτόγνωρη πραγματικότητα.

Επειδή όμως η πανδημία συνεχίζεται,  νέα κρούσματα της νόσου και      νέοι ασθενείς θα συνεχίσουν να εμφανίζονται και ίσως  και να αυξηθούν, λόγω της αυξανομένης κοινωνικής συναναστροφής.

Για αυτό μέχρι να επιτευχθεί η πλήρης άρση των μέτρων περιορισμού και να επιστρέψουν τα παιδιά στην σχολική «κανονικότητα», πρέπει γονείς και παιδιά αφενός να εκπαιδευτούν στην εφαρμογή και τήρηση των μέτρων προστασίας και πρόληψης της διασποράς του νέου ιού και αφετέρου να διατηρήσουν την αισιοδοξία και να εξασκήσουν την θετική σκέψη.

Τα μέτρα προστασίας αφορούν την προαιρετική χρήση μάσκας ιδιαίτερα σε μεγάλας παιδιά και εφήβους, την αλλαγή του τρόπου χαιρετισμού, την διατήρηση της κοινωνικής απόστασης  περί του 1,5 μέτρου, την υγιεινή των χεριών, την απολύμανση των προσωπικών μας αντικειμένων και των πάγκων εργασιών, τον επαρκή αερισμό του χώρου και την απολύμανση της τουαλέτας περισσότερες από 2 φόρες την ημέρα.

Το αισιόδοξο κλίμα θα επιτευχθεί με την διατήρηση μιας ρουτίνας στο σπίτι για τα παιδιά, ακόμα και αν η πραγματικότητα δεν το απαιτεί, με τον καλό ύπνο (8 ώρες βραδινού ύπνου), με την υγιεινή διατροφή, την «χαλαρωτική» σωματική άσκηση, με συζητήσεις διαδικτυακές ή τηλεφωνικές με συγγενείς και φίλους και χαλαρή συζήτηση με γονείς και αδέρφια, με αναφορές σε όμορφες στιγμές του παρελθόντος αλλά και  σε σχέδια για το μέλλον.

Τα παιδιά και οι έφηβοι πρέπει να πειστούν ότι η αντιμετώπιση της πανδημίας βρίσκεται σε καλό δρόμο, οι κοινωνικοί περιορισμοί δεν θα κρατήσουν για πάντα και οφείλουν να ατενίζουν το μέλλον με την δύναμη, την αισιοδοξία και την αθωότητα της παιδικής και εφηβικής ηλικίας.

Μαμά, μπαμπά να υιοθετήσουμε ένα ζωάκι;

Μαμά, μπαμπά να υιοθετήσουμε ένα ζωάκι;

Η σχέση του ανθρώπου με τα κατοικίδια ζώα συντροφιάς  έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια, όταν άρχισε και η εξημέρωσή τους. Τα παιδιά αγαπούν ιδιαίτερα τα ζώα. Στην σημερινή εποχή, τα κίνητρα των παιδιών για απόκτηση ενός  κατοικίδιου ζώου είναι η παρέα και το παιχνίδι.

Η συμβίωση με ένα ζώο καθίσταται  ευεργετική και έχει πολλαπλά οφέλη για τα παιδιά. Τα παιδιά που έχουν κατοικίδια ζώα έχουν την ευκαιρία να μάθουν περισσότερα για τον κύκλο της ζωής δηλαδή την αναπαραγωγή, τη γέννηση, τα γηρατειά , την ασθένεια και τον θάνατο, να διευρύνουν την συναισθηματική τους νοημοσύνη και να γίνουν περισσότερο υπεύθυνα ως προς την φροντίδα τους. Από τη πλευρά τους τα ζώα προσφέρουν άδολη αγάπη, συναισθηματική υποστήριξη και ασφάλεια στα παιδιά. Μέσω των κατοικίδιων ζώων καλλιεργούνται ο σεβασμός σε κάθε έμβιο ον, ο ανθρωπισμός  και η οικολογική συνείδηση.

Η ανατροφή των παιδιών πρέπει να περιλαμβάνει και το σεβασμό προς όλα τα έμβια όντα. Αυτό επιτυγχάνεται πρώτα με την έμπρακτη συμπεριφορά των γονέων απέναντι στα ζώα και έπειτα τις επισκέψεις σε ζωολογικούς κήπους ή φάρμες, σε αγροτικές περιοχές και χωριά και σε μουσεία φυσικής ιστορίας. Τα παιδιά πρέπει να έρχονται σε επαφή με τον κόσμο των ζώων μέσα από βιβλία, ταινίες και σχετικούς ιστότοπους. Οι εκδηλώσεις που περιλαμβάνουν ζώα είναι διασκεδαστικές και εκπαιδευτικές για όλη την οικογένεια.

Συχνά η παιδική κακοποίηση των ζώων είναι προάγγελος ενήλικης επιθετικότητας και εγκληματικότητας. Γι αυτό μαθαίνοντας  από νωρίς στο παιδί το σεβασμό προς τα ζώα, του προσφέρουμε ένα πολύτιμο εφόδιο για ένα σωστό τρόπο συμπεριφοράς ενάντια στην οποιαδήποτε μορφή βίας.

Όταν τελικά η οικογένεια αποφασίσει να υιοθετήσει ένα κατοικίδιο ζώο, οι γονείς πρέπει να ενημερώσουν τα παιδιά για τις αλλαγές στην καθημερινότητα τους και τους ρόλους που πρέπει να αναλάβουν. Οι γονείς πριν να αποφασίσουν να αποκτήσουν ένα ζώο, πρέπει να κατανοήσουν ότι η επιλογή του ζώου, η προστασία των παιδιών από τις μολύνσεις που πιθανόν μπορούν να υποστούν από αυτά, ο χώρος τον οποίον διαθέτουν, η προθυμία και συμμετοχή των ιδίων στη φροντίδα του ζώου, είναι παράγοντες τους οποίους θα πρέπει να σκεφτούν σοβαρά  πριν καταλήξουν στην τελική απόφαση. Η απόκτηση ενός κατοικίδιου ζώου  είναι μια πολύ σοβαρή απόφαση που θα αλλάξει την ζωή της οικογένειας, γι αυτό και δεν πρέπει να χαρίζεται σαν στα δώρο σε γιορτές ή γενέθλια.

Τέλος, η ένταξη ενός κατοικίδιου ζώου στην καθημερινότητα θα πρέπει πάντα να αντιμετωπίζεται σαν προσθήκη ενός μέλους στην οικογένεια και είναι γεγονός ότι θα είναι ένα μέλος που θα ομορφύνει την ζωή μας.

Γενικές κατευθυντήριες οδηγίες για επαφή παιδιών με ζώα.

  • Τα παιδιά πρέπει να συμπεριφέρονται με ασφάλεια και σεβασμό σε ένα ζώο στην ύπαιθρο, σε ζωολογικό κήπο ή σε ένα φιλικό σπίτι με ζώο.
  • Τα παιδιά πρέπει να πλένουν τα χέρια ή να χρησιμοποιούν αντισηπτικό χεριών μετά από κάθε επαφή με ζώα και πριν από κάθε γεύμα. Επίσης μετά την επαφή με ζωικά προϊόντα, ζωοτροφές ή το περιβάλλον των ζώων.
  • Μικρά παιδιά που δε μπορούν να ακολουθήσουν οδηγίες σχετικές με την καθαριότητα των χεριών μετά από επαφή με κάποιο ζώο, δεν πρέπει να έρχονται σε επαφή μαζί τους.
  • Τα άγρια ζώα δεν κάνουν για κατοικίδια.
  • Η επαφή ανθρώπου-ζώου, ιδίως εάν εμπλέκονται σε αυτή παιδιά κάτω των πέντε (5) ετών πρέπει να γίνεται κάτω από επίβλεψη ενηλίκου.
  •  Τα επιθετικά ή άγρια ζώα πρέπει να εκθέτονται μέσα σε κλουβιά ή κάτω από κατάλληλους περιορισμούς.
  • Τα κατοικίδια ζώα δεν πρέπει να περιπλανώνται, να πετούν ελεύθερα ή να έρχονται σε επαφή με άγρια ζώα.
  • Μην καθαρίζετε τα κλουβιά πουλιών σε νεροχύτες ή οπουδήποτε αλλού, όπου προετοιμάζεται και καταναλώνεται το φαγητό (κουζίνα, τραπεζαρία).
  • Φροντίστε ώστε τα κατοικίδιά σας να λαμβάνουν την κατάλληλη κτηνιατρική φροντίδα, συμπεριλαμβανομένων και των απαραίτητων εμβολιασμών (και κατά της λύσσας).
  • Κρατήστε τα κατοικίδιά σας σε καθαρό και απαλλαγμένο από εντερικά παράσιτα, ψύλλους, τσιμπούρια, περιβάλλον.
  • Σε ζωολογικούς κήπους, το προσωπικό το οποίο εκθέτει τα ζώα για εκπαιδευτικούς σκοπούς, πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά πώς να τα χειριστεί για αποφυγή τραυματισμών, αλλά και την αποφυγή μετάδοσης ζωο-ανθρωπονόσων.
  • Μεγάλη προσοχή απαιτείται στην συναναστροφή μεγαλόσωμων ή επιθετικών κατοικίδιων ζώων, κυρίως σκυλιών με πολύ μικρά παιδιά, προς αποφυγή τραυματισμών.

Ειδικές κατευθυντήριες οδηγίες για συγκεκριμένα ζώα

  1. Ψάρια: Όταν καθαρίζετε ένα ενυδρείο να χρησιμοποιείτε γάντια μιας χρήσης και να μη χύνετε το νερό του σε νεροχύτες, που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή φαγητού ή τη συλλογή πόσιμου νερού.
  2. Ερπετά (χελώνες, φίδια, σαύρες): Δεν πρέπει να βρίσκονται στους ίδιους χώρους με παιδιά κάτω των πέντε (5) ετών, ούτε και θα πρέπει παιδιά κάτω των (5) να μπορούν να έρχονται σε άμεση επαφή με αυτά τα ζώα. 
  3. Αμφίβια και χελώνες : Για την πρόληψη μόλυνσης από σαλμονέλα, τα παιδιά κάτω των 5 ετών δεν πρέπει να έρχονται σε άμεση επαφή με αυτά.
  4. Ζώα της φάρμας: Ορισμένα ζώα (π.χ. νεαρά μηρυκαστικά και πουλερικά) αποβάλλουν σημαντικό αριθμό E.coli, σαλμονέλας, καμπυλοβακτηριδίου και κρυπτοσποριδίου. Επομένως αυτά τα ζώα δεν είναι κατάλληλα για άμεση επαφή με τα παιδιά, εκτός κι αν εξασφαλιστεί σχολαστική προσοχή στην προσωπική υγιεινή.

Ζώα που δεν συνιστάται η επαφή τους με παιδιά:

  • Εκ φύσεως επικίνδυνα ζώα (π.χ. λιοντάρια, τίγρεις, αρκούδες)
  • Πρωτεύοντα θηλαστικά (π.χ. μαϊμούδες, πίθηκοι)
  • Θηλαστικά και ζώα υψηλού κινδύνου μετάδοσης λύσσας (νυχτερίδες, ρακούν, κουνάβια, αλεπούδες κλπ)
  • Επιθετικά ή απρόβλεπτα άγρια ή και κατοικίδια ζώα
  • Αδέσποτα ζώα με άγνωστο ιστορικό υγείας και εμβολιασμού
  • Δηλητηριώδεις αράχνες ή αράχνες που παράγουν τοξίνες, έντομα, ερπετά και αμφίβια

Κατευθυντήριες οδηγίες για ασφαλή προσέγγιση παιδιών/σκυλιών:

Η πρόληψη κατά των δαγκωμάτων από σκυλιά θα πρέπει να περιλαμβάνεται κατά κάποιο τρόπο στις υποχρεώσεις των γονιών προς τα παιδιά τους. Έτσι είναι σημαντικό για τους γονείς:

  • Να επιβλέπουν όλες τις επαφές μεταξύ των παιδιών τους με σκυλιά.
  • Να διδάξουν τα παιδιά τους να μην πλησιάζουν άγνωστα σκυλιά.
  • Να μάθουν τα παιδιά τους να ζητούν άδεια από τον ιδιοκτήτη ενός σκυλιού προτού το χαϊδέψουν.

Οφέλη στην υγεία

Η επαφή του παιδιού με τα ζώα ενισχύει το ανοσοποιητικό του σύστημα και έρευνες έχουν παρατηρήσει ότι τα παιδιά που έχουν κατοικίδια αρρωσταίνουν λιγότερο. Επίσης το παιχνίδι με τα ζώα ή μια βόλτα μαζί τους είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για άσκηση.

Ανακεφαλαιώνοντας όλα τα παραπάνω συμπεραίνουμε εύκολα πόσα θετικά στοιχεία έχει η συμβίωση των παιδιών με τα ζώα. Η ένταξη ενός κατοικίδιου ζώου στην καθημερινότητα θα πρέπει πάντα να αντιμετωπίζεται σαν προσθήκη ενός μέλους στην οικογένεια  που θα ομορφύνει την ζωή μας και θα μας προσφέρει απεριόριστη αγάπη.

Δε θα πρέπει βέβαια να ξεχνάμε ότι για να είναι πετυχημένη αυτή η συνύπαρξη οικογένειας και κατοικίδιου, θα πρέπει η επιλογή υιοθεσίας ενός ζώου να είναι αποτέλεσμα μιας συνειδητής απόφασης και ώριμης σκέψης. Ένα ζώο έχει ευθύνες, χρειάζεται φροντίδα ,προσωπική ενασχόληση, υπομονή και σίγουρα έχει και κάποια έξοδα που δεν μπορούν να αποφευχθούν (κτηνίατρος, εμβόλια, τροφή).

Έχοντας σκεφτεί όλα τα παραπάνω ελπίζουμε να μην υπάρχει κανένας ενδοιασμός όταν σας ρωτήσει το παιδί σας : « Να πάρουμε ένα σκυλάκι;»

 

 

error: Content is protected !!