Κινητό: 6932756552 | Ιατρείο: 210-4640170 togastav@gmail.com
Λοίμωξη COVID-19 και παιδιά του σχολείου

Λοίμωξη COVID-19 και παιδιά του σχολείου

 

Λίγα λόγια για την λοίμωξη….

 

Η λοίμωξη COVID-19 (Corona Virus Disease 2019) οφείλεται στον ιό SARS-CoV-2 (Severe Acute Respiratory Syndrome Coronavirus 2), ο οποίος μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο μέσω αναπνευστικών σταγονιδίων που αποβάλλονται μέσω της ομιλίας, μέσω βήχα ή πταρμού, ή με άμεση ή έμμεση επαφή με εκκρίσεις του αναπνευστικού συστήματος (δηλαδή μέσω μολυσμένων χεριών, όταν αυτά έρχονται σε επαφή με το στόμα, τη μύτη ή τα μάτια, ή με επιμολυσμένες επιφάνειες).

Ο μέσος χρόνος επώασης της νόσου, δηλαδή το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί μεταξύ της μόλυνσης και της εκδήλωσης των συμπτωμάτων, είναι κατά μέσο όρο  5-6 ημέρες, με εύρος 2- 14 ημέρες.

Ευτυχώς όπως φαίνεται από τα μέχρι σήμερα δεδομένα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, λιγότερο από 5% των καταγεγραμμένων κρουσμάτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση αφορά παιδιά, ενώ διεθνώς το ποσοστό των προσβεβλημένων παιδιών κυμαίνεται από 1-7%.

Η λοίμωξη COVID-19 στα παιδιά συνήθως εκδηλώνεται με ηπιότερα συμπτώματα ή είναι ασυμπτωματική και εμφανίζει σημαντικά μικρότερη θνητότητα. Ειδικότερα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση η θνητότητα σε ηλικίες κάτω των 19 ετών υπολογίζεται σε ποσοστό 0,03%.

 

Ποια είναι τα συμπτώματα της λοίμωξης COVID-19 στα παιδιά;

 

Τα συχνότερα συμπτώματα της λοίμωξης COVID-19 στα παιδιά είναι πυρετός και βήχας. Άλλα συμπτώματα που μπορεί να εμφανιστούν είναι:

  • Δυσκολία στην αναπνοή
  • Μυαλγίες
  • Ρίγος
  • Πονοκέφαλος
  • Δυσκαταποσία
  • Ναυτία / έμετος
  • Κοιλιακός πόνος, διαρροϊκές κενώσεις

 

Τι γνωρίζουμε για την μετάδοση της νόσου στα παιδιά…

 

Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής διαθέσιμα δεδομένα, η πλειονότητα των παιδιών με λοίμωξη COVID-19, έχει καταγραφεί στο πλαίσιο ενδοοικογενειακής μετάδοσης. Από τα αποτελέσματα διερεύνησης περιστατικών που ανιχνεύθηκαν σε σχολικό περιβάλλον, προκύπτει ότι η μετάδοση της νόσου μεταξύ των παιδιών και από παιδιά σε ενήλικες είναι μάλλον ασυνήθης και συνεπώς, με την προϋπόθεση της συστηματικής εφαρμογής των απαραίτητων μέτρων προφύλαξης, οι εκπαιδευτικές μονάδες δεν αποτελούν περιβάλλον με αυξημένη δυναμική διασποράς του ιού σε σχέση με ανάλογους χώρους κοινωνικής δραστηριότητας των παιδιών.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς για να περιοριστεί η μετάδοση της νόσου στο σχολικό περιβάλλον;

Οι  γονείς πρέπει να ελέγχουν τα παιδιά, για ενδεχόμενη εμφάνιση συμπτωμάτων και με θερμομέτρηση, πριν την αναχώρησή τους από το σπίτι.Τα παιδιά που εμφανίζουν πυρετό ή/και άλλα συμπτώματα συμβατά με λοίμωξη COVID-19 απαγορεύεται να προσέρχονται στο σχολείο. Πρέπει να υπάρχει από την πλευρά των γονέων, ευαισθητοποίηση και εγρήγορση για την πρώιμη αναγνώριση συμπτωμάτων. Σε περίπτωση εμφάνισης ακόμα και ήπιων συμπτωμάτων συμβατών με λοίμωξη COVID-19 (π.χ. βήχας, πυρετός, πονόλαιμος, γαστρεντερικά συμπτώματα) παραμονή στο σπίτι και ενημέρωση των υπευθύνων του σχολείου και φυσικά του θεράποντος παιδιάτρου. Η ένδειξη για διενέργεια εργαστηριακού ελέγχου θα τίθεται ανάλογα με την κρίση του θεράποντος παιδιάτρου, ο οποίος θα αξιολογεί την κλινική εικόνα του παιδιού και τα επιδημιολογικά δεδομένα σε επίπεδο τμήματος, σχολείου ή/και γεωγραφικής περιοχής. Καλό είναι να διενεργείται  test για κορονοϊό, έτσι ώστε να εντοπιστούν οι πραγματικοί ασθενείς, να απομονωθούν οι πάσχοντες και οι επαφές αυτών.

Τα παιδιά με πυρετό και συμπτώματα από το αναπνευστικό σύστημα, θα πρέπει να επιστρέψουν στο σχολείο μετά από 2 με 3 24ωρα απυρεξίας και υποχώρηση των συμπτωμάτων, ή 10 ημέρες από την έναρξη των συμπτωμάτων  και ας μην έχουν εμφανίσει ιδιαίτερο πυρετό. Πάντα την επιστροφή στο σχολείο πρέπει να την εγκρίνει ο θεράπων παιδίατρος και αν υπάρχει άλλη διάγνωση, μπορεί το παιδί να επιστρέψει νωρίτερα στο σχολικό περιβάλλον.

Γενικά όμως συστήνεται στα παιδιά και στους γονείς τους όσο αυτό είναι εφικτό, να αποφεύγεται η στενή επαφή τους  σε χώρους εκτός σχολείου, με οποιοδήποτε άτομο εμφανίζει πυρετό ή συμπτώματα από το αναπνευστικό σύστημα, όπως βήχα ή πταρμό.

 

Γενικές οδηγίες για τα παιδιά στο χώρο του σχολείου… και όχι μόνο εκεί…

  • Nα αποφεύγεται η επαφή των χεριών με τα μάτια, τη μύτη και το στόμα.
  • Να αποφεύγεται η κοινή χρήση των μολυβιών, των στυλό, των μαρκαδόρων και άλλων προσωπικών αντικειμένων. Το κάθε παιδί θα πρέπει να χρησιμοποιεί μόνο τα δικά του αντικείμενα.
  • Σε βήχα ή φτέρνισμα, να καλύπτεται η μύτη και το στόμα με το μανίκι στο ύψος του αγκώνα ή με χαρτομάντιλο, να απορρίπτεται το χρησιμοποιημένο χαρτομάντιλο στους κάδους απορριμμάτων και να ακολουθεί επιμελές πλύσιμο των χεριών.
  • Τα παιδιά δεν πρέπει να πίνουν νερό απευθείας από τη βρύση με το στόμα, καθώς και να χρησιμοποιούν κοινά σκεύη όπως ποτήρια και μπουκάλια. Συστήνεται η χρήση ατομικού μπουκαλιού ή παγουριού από το κάθε παιδί.
  • Να γίνεται τακτικό και επιμελές πλύσιμο των χεριών με υγρό σαπούνι και νερό, για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα, όταν είναι εμφανώς λερωμένα, και οπωσδήποτε πριν τη λήψη τροφής και υγρών, μετά την επίσκεψη στην τουαλέτα και μετά από πιθανή επαφή με εκκρίσεις ή άλλα σωματικά υγρά. Πρέπει να ακολουθεί προσεκτικό στέγνωμα χεριών με χάρτινες χειροπετσέτες μιας χρήσης και απόρριψή τους στους κάδους απορριμμάτων.
  • Η υγιεινή των χεριών μπορεί να επιτευχθεί και με την χρήση αντισηπτικού διαλύματος για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα.

 

Γιατί οι άνθρωποι πρέπει να φορούν μάσκες αυτήν την περίοδο;

 

  • Ο νέος κορωνοϊός ή αλλιώς SARS-CoV-2 μπορεί να προκαλέσει λοίμωξη του αναπνευστικού και άλλες εκδηλώσεις της νόσου COVID-19.
  • Η λοίμωξη αυτή μπορεί να μην προκαλέσει συμπτώματα ή τα συμπτώματα να είναι πολύ ήπια. Μερικοί όμως άνθρωποι, όπως αυτοί που έχουν αυξημένο κίνδυνο (π.χ. μεγάλης ηλικίας  ή έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας), μπορεί να νοσήσουν πολύ σοβαρά, να χρειαστούν μακρόχρονη νοσηλεία στο νοσοκομείο και να κινδυνεύσει η ζωή τους.
  • Σπάνια μπορεί να νοσήσουν σοβαρά ακόμη και νεαρά σε ηλικία άτομα ή παιδιά που δεν έχουν πρόβλημα υγείας
  • Ακόμη και άτομα που δεν έχουν συμπτώματα, μπορούν να μεταδώσουν τον ιό μέσω των σταγονιδίων που εκπέμπονται όταν μιλούν, τραγουδούν και ιδιαίτερα όταν φτερνίζονται ή βήχουν.
  • Η μετάδοση του ιού είναι πολύ εύκολη όταν η απόστασή μας είναι μικρότερη από ενάμιση μέτρο.

 

Γιατί η μάσκα είναι ένα δυνατό όπλο για να περιορίσουμε τη διασπορά του νέου κορωνοϊού;

 

  • Περιορίζει την έκθεση μας στα σταγονίδια των άλλων που «φιλοξενούν» τον ιό στο φάρυγγα τους και έτσι μπορεί να μας προφυλάξει από το να κολλήσουμε κι εμείς τον ιό.
  • Προστατεύει τους γύρω μας από τον ιό που πιθανόν έχουμε εμείς στο φάρυγγα μας, ακόμη και χωρίς να έχουμε συμπτώματα.
  • Η χρήση μάσκας από όλους μας θα αποτρέψει νέο μεγάλο κύμα πανδημίας και την ανάγκη για τη λήψη αυστηρών περιοριστικών μέτρων στην περιοχή όπου ζούμε.

 

 Η μάσκα, η διατήρηση απόστασης από τους άλλους και η υγιεινή των χεριών είναι το χρυσό τρίπτυχο για να συνεχίσουμε ήρεμα τη ζωή μας.

 

Οδηγίες για τη σωστή χρήση της μάσκας

 

Αποδεκτές για χρήση στα παιδιά είναι οι υφασμάτινες μάσκες και οι απλές χειρουργικές μάσκες, πάντα στο κατάλληλο μέγεθος για την ηλικία του παιδιού. Δεν επιτρέπονται οι προσωπίδες, τόσο στα παιδιά όσο και στους εκπαιδευτικούς.

α. Πώς φοράω τη μάσκα

Πριν εφαρμόσω τη μάσκα στο πρόσωπό μου: Πλένω προσεκτικά τα χέρια μου με νερό και σαπούνι για τουλάχιστον ½ λεπτό. Ξεπλένω με τρεχούμενο νερό, σκουπίζω τα χέρια με χειροπετσέτα μιας χρήσης, κλείνω με αυτήν την βρύση και την πετάω στον κάδο απορριμμάτων. Εναλλακτικά τρίβω καλά τα χέρια με αλκοολούχο αντισηπτικό υγρό μέχρι αυτό να στεγνώσει. ΔΕΝ ξεχνώ κανένα σημείο των χεριών και επιμένω ανάμεσα στα δάκτυλα.

 

  • Με στεγνά και καθαρά χέρια αφαιρώ τη καθαρή μάσκα μου από το σακουλάκι που τη φυλάω, πιάνοντάς τη από το λαστιχάκι. Φέρνω τη μάσκα προσεκτικά στο πρόσωπό μου ώστε η ανοιχτόχρωμη πλευρά (εσωτερική) να ακουμπήσει τη μύτη και το στόμα μου κρατώντας το λαστιχάκι ακόμη με το χέρι.
  • Με το άλλο χέρι εφαρμόζω το ένα λάστιχο στο αυτί μου και με αργή και προσεκτική κίνηση περνάω το δεύτερο λάστιχο και στο άλλο αυτί.
  • Όταν τοποθετήσω και τα δύο λαστιχάκια στα αυτιά μου, φέρνω τα δάκτυλά μου στις δύο πλευρές της μύτης και πιέζω το έλασμα που έχει η μάσκα ώστε να αγκαλιάσει τη μύτη μου και συνεχίζω την απαλή κίνηση προς και πάνω στα ζυγωματικά μου.
  • Τραβώ με ήπιες κινήσεις τη μάσκα από την κάτω πλευρά ώστε να ξεδιπλώσει και να αγκαλιάσει το πηγούνι μου.
  • Ελέγχω ότι η μάσκα έχει εφαρμόσει καλά στο πρόσωπό μου και την νιώθω άνετα. Δοκιμάζω να μιλήσω για να καταλάβω ότι όταν χρειαστεί να το κάνω, αυτή δεν θα πέσει από τη μύτη μου.
  • Θυμάμαι πάντα ότι εάν η μάσκα δεν εφαρμόζει απόλυτα στο στόμα και την μύτη μου και αφήνει κενά στο πρόσωπο μου δεν προσφέρει προστασία, αντιθέτως απλά με δυσκολεύει.

 

Tip!! Κάντε εφαρμογή μπροστά στον καθρέπτη τις πρώτες φορές ώστε να είστε σίγουροι για τις κινήσεις όταν δεν θα έχετε αυτήν την δυνατότητα.

 

β. Πως χειρίζομαι τη μάσκα – τα ΠΡΕΠΕΙ…

 

  • Φορώ μάσκα σε εσωτερικούς χώρους και σε εξωτερικούς χώρους όταν υπάρχει συνωστισμός.
  • Φορώ μάσκα που δεν είναι χαλαρή στο πρόσωπό μου.
  • Χρησιμοποιώ πάντα καθαρή και χωρίς φθορές μάσκα.
  • Φυλάω τη μάσκα σε καθαρό σακουλάκι πριν την φορέσω.
  • Τοποθετώ τη μάσκα μέσα στο σακουλάκι κρατώντας την από το ένα λάστιχο.
  • Τοποθετώ την κάθε μάσκα σε ξεχωριστό σακουλάκι.
  • Έχω πάντα μαζί μου στο σχολείο τουλάχιστον δύο μάσκες (σε ξεχωριστά σακουλάκια η καθεμιά).
  • Αφαιρώ τη μάσκα από το πρόσωπό μου τραβώντας ταυτόχρονα και τα δύο λαστιχάκια.
  • Τρίβω τα χέρια μου με αντισηπτικό διάλυμα μετά την αφαίρεση της μάσκας.
  • Χειρίζομαι σωστά τη μάσκα που θέλω να αφαιρέσω για λίγο: αφαιρώ τη μάσκα όπως περιγράφηκε παραπάνω, την κρατώ από τα λαστιχάκια και την διπλώνω με την εσωτερική πλευρά προς τα μέσα, την τοποθετώ στο σακουλάκι της.
  • Πλένω κάθε μέρα τις μάσκες που έχω χρησιμοποιήσει την ίδια μέρα.
  • Πλένω τη μάσκα καλά, στο χέρι ή σε πλυντήριο, χρησιμοποιώ νερό σε υψηλή θερμοκρασία τουλάχιστον 60°C, και όταν στεγνώσει τη σιδερώνω καλά και την τοποθετώ σε καθαρό σακουλάκι.
  • Η μάσκα είναι το πιο προσωπικό μου αντικείμενο.

 

Πώς χειρίζομαι τη μάσκα – τα ΔΕΝ …

 

  • Δεν αφαιρώ τη μάσκα μου όταν βρίσκομαι σε εσωτερικούς χώρους ή σε εξωτερικούς χώρους όταν η απόσταση είναι μικρότερη του ενάμιση μέτρου από άλλο άτομο.
  • Δεν κατεβάζω την μάσκα όταν θέλω να μιλήσω σε κάποιον.
  • Δεν αγγίζω το μπροστινό μέρος της μάσκας.
  • Δεν αφήνω την μάσκα να πέσει από τη μύτη μου.
  • Δεν κατεβάζω τη μάσκα στο πηγούνι μου ούτε αφήνω έξω μύτη ή στόμα.
  • Δεν φορώ μάσκα που νιώθω υγρή.
  • Δεν φορώ μάσκα που είναι βρώμικη ή έχει φθορές (σχισίματα ή οπές). Δεν μοιράζομαι τη μάσκα μου με κανέναν άλλο, ακόμη και εάν αυτός είναι το πιο κοντινό μου άτομο, και δεν την αφήνω εκτεθειμένη στα αγγίγματα άλλων
  • Δεν αφήνω τη μάσκα μου σε επιφάνειες (καρέκλες, θρανία, τραπεζάκια κλπ.)
  • Δεν χρησιμοποιώ ποτέ το ίδιο σακουλάκι για διαφορετικές μάσκες, η κάθε μάσκα έχει το δικό τους σακουλάκι

 

 

Τέλος, τόσο οι γονείς όσο και οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να κατανοήσουν ότι η πανδημία ανέτρεψε την καθημερινότητα όλων μας και εύλογα δημιουργεί αναστάτωση και ανασφάλεια στα παιδιά.

Παιδιά τα οποία έχουν πολλές απορίες ή παρουσιάζουν αντίδραση στη χρήση μάσκας δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι εμφανίζουν αγχώδη διαταραχή ή φοβία. Αντίθετα, ενδέχεται τα παιδιά αυτά να έχουν ανάγκη για περισσότερη πληροφορία.

Τονίζεται ότι τόσο οι γονείς όσο και οι εκπαιδευτικοί, πριν μιλήσουν στα παιδιά θα πρέπει πρώτα οι ίδιοι να έχουν ενημερωθεί και πειστεί για την αναγκαιότητα και ασφάλεια της χρήσης της μάσκας. Ιδιαίτερη σημασία έχει το παιδί να μη λαμβάνει αντικρουόμενα μηνύματα από τους ενήλικες του περιβάλλοντος. Η πληροφορία όμως, θα πρέπει να προσφέρεται με τρόπο κατάλληλο, ανάλογα με το αναπτυξιακό επίπεδο του παιδιού. Εκπαιδευτικοί και παιδίατροι θα πρέπει να είμαστε πάντα διαθέσιμοι να λύσουμε οποιαδήποτε απορία γονέα ή παιδιού, σχετικά με την διαβίωση του παιδιού στο σχολικό περιβάλλον.

 

Καλοκαιρινά ατυχήματα

Καλοκαιρινά ατυχήματα

To καλοκαίρι είναι η αγαπημένη εποχή των παιδιών. Είναι η εποχή της ξενοιασιάς και του παιχνιδιού. Είναι εποχή διακοπών στο βουνό ή στη θάλασσα. Οι καλύτερες αναμνήσεις μας συνδέονται με το καλοκαίρι. Τα παιδιά κάθε χειμώνα νοσταλγούν το καλοκαίρι. Κλείνουν τα σχολεία και αυτό σημαίνει περισσότερος ελεύθερος χρόνος και περισσότερο παιχνίδι χωρίς επιτήρηση. Δυστυχώς όμως, είναι αποδεδειγμένο ότι τα περισσότερα παιδικά ατυχήματα συμβαίνουν το καλοκαίρι. Για το λόγο αυτό πρέπει τα παιδιά να μάθουν να αναγνωρίζουν τους κινδύνους και να προφυλάσσονται από αυτούς.

 Στον δρόμο

 

Οι διακοπές προϋποθέτουν συχνές μετακινήσεις

  • Τα παιδιά πρέπει πάντα να κάθονται στο πίσω κάθισμα σωστά δεμένα. Οι αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και τα μαγαζιά με αξεσουάρ αυτοκινήτων μπορούν να ενημερώσουν για το κάθισμα ή τη ζώνη ασφαλείας που χρειάζεται ένα παιδί, ανάλογα με το ύψος και το βάρος του, για να ταξιδεύει με ασφάλεια.
  • Τα παιδιά το καλοκαίρι πολύ συχνά κάνουν ποδήλατο. Γι αυτό πρέπει να φορούν πάντα κράνος ειδικό για ποδηλασία, να αποφεύγουν τους δρόμους με μεγάλη κίνηση οχημάτων, να προτιμούν να κινούνται σε ποδηλατόδρομους όπου αυτοί υπάρχουν και να τηρούν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας.

 

Στη θάλασσα και στην παραλία

  • Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να κολυμπούν σωστά από μικρή ηλικία ειδικά σε μια χώρα όπως η Ελλάδα με τόσες πολλές και ωραίες παραλίες.
  • Ποτέ δεν πρέπει να αφήνουμε τα παιδιά κοντά στο νερό χωρίς επίβλεψη, ακόμα και αν ξέρουν να κολυμπούν.
  • Τα φουσκωτά αντικείμενα, π.χ. μπρατσάκια, κουλούρες κ.λπ. δεν προσφέρουν πραγματική ασφάλεια στα παιδιά.
  • Ποτέ να μην κολυμπάνε νωρίτερα από 2,5 ώρες από τη λήψη της τροφής.
  • Να μην κολυμπούν σε ταραγμένη θάλασσα.
  • Όταν τα παιδιά ασχολούνται με θαλάσσια αθλήματα και όταν βρίσκονται σε σκάφη, να φοράνε πάντα εγκεκριμένα σωσίβια
  • Να μην κάνουν βουτιές σε περιοχές που δεν γνωρίζουν, αν δεν σιγουρευτούν πρώτα ότι τα νερά είναι βαθιά και δεν υπάρχουν εμπόδια.
  • Αν τα παιδιά ψαρεύουν, πρέπει να κάνουν σωστή χρήση του εξοπλισμού (ψαροντούφεκο, καλάμι, αγκίστρια κ.λπ.) και να αναγνωρίζουν τα δηλητηριώδη ψάρια. Τα μεγαλύτερα παιδιά που κάνουν υποβρύχιο ψάρεμα πρέπει να ακολουθούν πιστά τους κανόνες ασφαλείας, να είναι πάντα συνδεδεμένα με την ειδική σημαδούρα και να κολυμπούν πάντα με παρέα.
  • Ο ήλιος είναι πολύ επικίνδυνος. Πάντα πρέπει να φορούν καπέλο και αντηλιακή προστασία. Να αποφεύγετε την παραμονή στον ήλιο από τις 1.00μ.μ μέχρι τις 5.00μ.μ.
  •  Οι πισίνες στα σπίτια πρέπει να είναι σωστά περιφραγμένες.

Στο βουνό 

       

  • Κατάλληλο ντύσιμο για τις διάφορες δραστηριότητες (πεζοπορία, ποδηλασία βουνού, rafting κ.ά.)
  • Γενικά όλα τα αθλήματα του βουνού, όπως αναρρίχηση, ανάβαση κ.λ.π. καλό είναι να γίνονται σε οργανωμένες ομάδες υπό την επιτήρηση ειδικών.
  • Πρέπει να μάθουν να αναγνωρίζουν τα δηλητηριώδη έντομα και ερπετά της περιοχής .Να αποφεύγουν να περπατούν μέσα σε ψηλά χόρτα, αλλιώς να κάνουν θόρυβο για να απομακρύνουν τα φίδια, που μπορεί να κρύβονται σε αυτά.
  • Να μη χώνουν τα χέρια τους σε χαραμάδες και κάτω από πέτρες, γιατί εκεί μπορεί να βρίσκονται φίδια και δηλητηριώδη έντομα, όπως σαρανταποδαρούσες και σκορπιοί.
  • Να παίζουν μακριά από λίμνες και ποτάμια.
  • Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να  αναγνωρίζουν και να μην αγγίζουν δηλητηριώδη και άγνωστα φυτά (π.χ. μανιτάρια).
  • Να προσέχουν τις καλοκαιρινές καταιγίδες. Σε περίπτωση καταιγίδας δεν πρέπει να στέκονται κάτω από δέντρα και ηλεκτρικά καλώδια και να μην κολυμπούν όταν πέφτουν κεραυνοί.
  • Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να σέβονται τα ζώα της υπαίθρου. Να μην προκαλούν αδέσποτα ζώα και να μην εμπλέκονται σε σχέδια κακοποίησης ζώων.
  • Επίσης πρέπει να αποφεύγουν τις αλλοιωμένες τροφές, τα λιωμένα παγωτά και τα ληγμένα προϊόντα. Με τις υψηλές καλοκαιρινές θερμοκρασίες υπάρχει μεγάλος κίνδυνος δηλητηρίασης.
  • Αν τα παιδιά επίσης συμμετέχουν σε κατασκήνωση ή άλλα καλοκαιρινά προγράμματα, πρέπει να γίνεται  έλεγχος στον χώρο που θα φιλοξενηθούν τα παιδιά, καθώς επίσης και στα άτομα τα οποία θα τα συνοδεύουν και θα τα απασχολήσουν. Απαραίτητα πρέπει να υπάρχει ενήλικας να επιβλέπει τα παιδιά όλες τις ώρες και οι γονείς  πρέπει να είναι ενήμεροι για όλες τις δραστηριότητες που προσφέρει η κατασκήνωση ή το πρόγραμμα.
  •  Πρέπει να βρίσκονται μακριά από σπίρτα, φωτιά και γκαζάκια

Τα παραπάνω είναι γνωστά σε όλους. Δυστυχώς όμως, είναι τόσο απλά που παραβλέπονται. Συχνά επαναπαυόμαστε, με αποτέλεσμα να συμβαίνουν πολλά ατυχήματα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Ας μην ξεχνάμε ότι για τα μικρά παιδιά πρέπει να υπάρχει πάντα σωστή επίβλεψη.

Στις καλοκαιρινές αποσκευές μας απαραίτητα είναι ένα θερμόμετρο, αντιπυρετικά σιρόπια, αντισταμινικό φάρμακο και αλοιφή, που προτείνει ο παιδίατρος  και πιθανόν κάποια φάρμακα για κάποιο ειδικό πρόβλημα που μπορεί να έχει το παιδί. Οπωσδήποτε, πρέπει πάντα να έχουμε μαζί το βιβλιάριο υγείας και το ΑΜΚΑ του παιδιού.    

Σχολικός εκφοβισμός (bullying)

Σχολικός εκφοβισμός (bullying)

 

 Ο σχολικός εκφοβισμός (αγγλικά: school bullying‎) είναι ένα φαινόμενο νεανικής παραβατικότητας, ένα είδος bullying, που εμφανίζεται σε πολλές χώρες του κόσμου. Ο σχολικός εκφοβισμός αναφέρεται στη χρήση βίας μεταξύ μαθητών ή συνομηλίκων παιδιών, με στόχο να προκληθεί φόβος, πόνος ή αναστάτωση.

Οι  μορφές του σχολικού εκφοβισμού είναι:

α) Η σωματική μορφή του σχολικού εκφοβισμού.

Η σωματική βία στον σχολικό εκφοβισμό εκδηλώνεται με φυσικό τραυματισμό ή ακόμα και με την απειλή τραυματισμού, μέσα από σπρωξίματα, χτυπήματα, σκουντήματα, αγκωνιές, γροθιές και κλοτσιές, τρικλοποδιές, χτυπήματα με αντικείμενα, τσιμπήματα και δαγκωνιές, φτυσίματα, μαλλιοτραβήγματα, καταστροφή προσωπικών ειδών του θύματος.

β) Η λεκτική μορφή του σχολικού εκφοβισμού.

Η λεκτική βία στον σχολικό εκφοβισμό εκδηλώνεται με την συστηματική χρήση υβριστικών εκφράσεων και φραστικών επιθέσεων, με προσβολές αλλά και απειλές, με ειρωνεία, με πειράγματα και ταπεινωτικούς χαρακτηρισμούς, χρήση παρατσουκλιών, με κοροϊδία ή «καζούρα», καθώς επίσης με εκβιασμό για απόσπαση προσωπικών ειδών του θύματος.

γ) Η συναισθηματική μορφή του σχολικού εκφοβισμού.

Η συναισθηματική βία εκδηλώνεται με ταπεινωτικούς χαρακτηρισμούς, βίαιες απειλές, απειλές εγκατάλειψης, κατηγορίες, τιμωρίες.

δ) Ο ηλεκτρονικός εκφοβισμός μέσω της χρήσης ηλεκτρονικού υπολογιστή ή κινητού τηλεφώνου.

Ο ηλεκτρονικός εκφοβισμός μέσω της χρήσης ηλεκτρονικού υπολογιστή ή κινητού τηλεφώνου εκδηλώνεται με την αποστολή υλικού με υβριστικό ή και απειλητικό ακόμα περιεχόμενο, με μηνύματα ή και βίντεο στο κινητό, με e-mails, στο facebook, σε chat rooms,  με χρήση ή και παραποίηση των προσωπικών δεδομένων του θύματος, δημιουργία ιστοσελίδων με παραποιημένα και ψεύτικα χαρακτηριστικά, παραποιημένες φωτογραφίες, βίντεο, αλλά  και με αποκλεισμό του θύματος  από διαδικτυακές ομάδες.

 

Το σχολικό bullying αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα. Πολυπληθή τα κρούσματα του, σε παγκόσμιο επίπεδο. Και τα θύματά του είναι ακόμα και μικρά παιδιά. Στην Ελλάδα, όπως έχουν διαπιστώσει γονείς και παιδιά, τα περιστατικά bullying, έχουν αυξηθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με την πανευρωπαϊκή μελέτη που εκπόνησε το Χαμόγελο του Παιδιού, η Ελλάδα κατέχει την τέταρτη θέση ανάμεσα σε σαράντα ένα κράτη, με ένα στα τρία Ελληνόπουλα να έχει πέσει θύμα bullying. Σε μια άλλη μελέτη, που διεξήχθη από την Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας Παιδιού και Εφήβου σε σχολεία της Αττικής, φανερώνει πως το 16% των μαθητών Δημοτικού έχει πέσει θύμα εκφοβισμού κι όλα αυτά σε μια εποχή που οι δομές ψυχικής υγείας έχουν ισοπεδωθεί εξαιτίας της ελλιπούς χρηματοδότησης και της οικονομικής κρίσης.

Ας δούμε  ποια είναι τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας των θυτών, των θυμάτων και των παρατηρητών του εκφοβισμού.

Οι θύτες είναι συνήθως παιδιά που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, είναι επιθετικά και επιρρεπή σε παραβίαση κανόνων και αντικοινωνικές συμπεριφορές. Υπάρχουν όμως και παιδιά – εκφοβιστές που αποσκοπούν στην υπερίσχυση τους έναντι των πιο αδυνάμων και οι ίδιοι συχνά έχουν υποστεί bullying ή κακοποίηση σε κάποια στιγμή  στη ζωή τους.

Τα θύματα, από την άλλη πλευρά, παρουσιάζουν παθητικότητα, ηρεμία, ντροπή, ευαισθησία, χαμηλή αυτό-εκτίμηση, ανασφάλεια, απόσυρση από τις καθημερινές υποχρεώσεις και ασχολίες, αλλά και ενοχή γιατί θεωρούν πως ευθύνονται για ό,τι τους συμβαίνει.

Οι παρατηρητές (by standers) αποτελούν ένα ακόμα ρόλο που μπορεί να αναλάβουν κάποιοι μαθητές μέσα στο σχολικό περιβάλλον σε περιπτώσεις εκδήλωσης φαινομένων εκφοβισμού. Είναι οι μαθητές που επίσης επηρεάζονται από τον εκφοβισμό. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με έρευνα  παρατηρητές είναι παρόντες στο 85% των περιπτώσεων όπου ο εκφοβισμός λαμβάνει χώρα. Τα συναισθήματα που πολύ συχνά βιώνουν αυτοί, αφορούν το φόβο τους μήπως πληγωθούν και οι ίδιοι, μήπως γίνουν και οι ίδιοι οι επόμενοι στόχοι του θύτη και μήπως κάνουν κάτι που θα χειροτερέψει την κατάσταση. Ως αποτέλεσμα, συνήθως παραμένουν απλοί παρατηρητές παρακολουθώντας τις πράξεις του εκφοβισμού, ενώ σπάνια συμμετέχουν ή παρεμβαίνουν ενεργά βοηθώντας τα θύματα. Δυστυχώς, μελετώντας διάφορα περιστατικά bullying διαπιστώθηκε ότι όσοι περισσότεροι παρατηρητές είναι παρόντες στις εκφοβιστικές πράξεις τόσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια αυτών. Ωστόσο, όταν οι μαθητές που παρακολουθούσαν εξέφρασαν την αποδοκιμασία τους για τα εκφοβιστικά συμβάντα, οι πιθανότητες αυτά να σταματήσουν, ξεπέρασαν το 50%. Άρα ο ρόλος των παρατηρητών είναι πολύ σημαντικός γιατί μπορούν αν μιλήσουν ή αναζητήσουν βοήθεια να αποτρέψουν αρκετά περιστατικά εκφοβισμού.

Ποιες είναι όμως οι επιπτώσεις του σχολικού εκφοβισμού τόσο στους θύτες όσο και στα θύματα;

Οι θύτες διατρέχουν υψηλό κίνδυνο εμφάνισης ψυχικών διαταραχών, όπως επίσης και διάφορων διαταραχών  άγχους. Είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς σε καταχρήσεις, αλκοόλ και  διάφορα είδη ναρκωτικών ουσιών. Πολύ συχνή είναι επίσης και η εκδήλωση αντικοινωνικής συμπεριφοράς, όπως η εμπλοκή σε ξυλοδαρμούς, βανδαλισμούς καθώς και σε διαφόρων ειδών παρανομίες. Τέλος, μια από τις πιο σημαντικές επιπτώσεις του σχολικού εκφοβισμού στην ψυχική υγεία ενός πρώην θύτη είναι η εκδήλωση της βίας στο πλαίσιο των μετέπειτα διαπροσωπικών του σχέσεων (φιλικό, οικογενειακό περιβάλλον).

Τα θύματα παρουσιάζουν συχνά περιστατικά κατάθλιψης, αυτοκτονικές τάσεις, ψυχοσωματικά προβλήματα, αλλά και τακτικές κρίσεις άγχους και πανικού.

Υπάρχουν τρόποι αντιμετώπισης του σχολικού εκφοβισμού;

Η οικογένεια αποτελεί τον κύριο φορέα κοινωνικοποίησης και ανάπτυξης για το παιδί το οποίο, μεγαλώνοντας μέσα σε αυτή, αναπτύσσει κάποιες δεξιότητες, δημιουργεί και διαμορφώνει την προσωπικότητά του. Η οικογένεια, λοιπόν, έχει σαν αποστολή την ένταξη του ατόμου στο κοινωνικό σύνολο. Αν αυτό δεν επιτευχθεί το παιδί παρουσιάζει αντικοινωνική συμπεριφορά και τάσεις για επιθετικότητα.

Όσον αφορά στους παράγοντες που ενισχύουν την επιθετικότητα των νέων είναι η βία και η επιθετικότητα των γονέων προς τα παιδιά, των παιδιών προς τους γονείς, μεταξύ των συζύγων αλλά και ανάμεσα στα αδέρφια.

Όταν τα παιδιά, μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, βιώνουν καταστάσεις συγκρούσεων και επιθετικότητας, μεταφέρουν στο σχολείο –την ευρύτερη κοινωνική τους ομάδα- την επιθετική και βίαιη συμπεριφορά και την εκδηλώνουν στους «αδύναμους» συμμαθητές τους.

Από την άλλη πλευρά, το σχολείο έχει ευθύνη να βοηθήσει όλους τους μαθητές, ώστε να έχουν ίσες ευκαιρίες στη ζωή ανεξάρτητα από εθνική, φυλετική και κοινωνική προέλευση. Να προετοιμάσει τους μαθητές ως πολίτες, που θα ανήκουν σε διάφορα κοινωνικά σύνολα όπως είναι η οικογένεια, η φυλή, το έθνος, μια θρησκευτική κοινότητα κ.α. Ο ρόλος του σχολείου ως κοινωνικοποιητικός μηχανισμός είναι να διδάσκει πρότυπα συμπεριφοράς, αξίες και κανόνες. Με τη σωστή κοινωνικοποίηση το παιδί – μαθητής, μαθαίνει να παίρνει λογική θέση και να τηρεί κριτική στάση έναντι των στερεότυπων, να αποδέχεται τη διαφορετικότητα, να αγκαλιάζει τους αδυνάμους, να στέκεται μακριά από προκαταλήψεις, να δέχεται και να κατανοεί διαφορετικές απόψεις. Τα νέα άτομα, τα οποία βρίσκονται στο στάδιο της ανάπτυξης, στο σχολείο αποκτούν μεγάλες κοινωνικές αρετές, όπως αυτοπειθαρχία και αυτοσυγκράτηση, ανεκτικότητα και ανεξικακία, όπως και εντονότερη ευαισθησία έναντι στην κοινωνική αδικία και στον ανθρώπινο πόνο.

Επίσης στην αντιμετώπιση του φαινομένου του σχολικού εκφοβισμού επιβάλλεται να υπάρχει συνεργασία καθηγητών και γονέων και όπου απαιτείται πρέπει να υπάρχει επικοινωνία και συνεργασία με ψυχολόγους. Πρέπει  όλα τα παιδιά που γίνονται μάρτυρες συμβάντων εκφοβισμού να ενθαρρύνονται να «μιλάνε» και αναζητούν βοήθεια από τους μεγαλύτερους. Δεν πρέπει, με την σιωπή και την ανεκτικότητά τους να ενισχύουν τους «νταήδες» και να βάζουν και αυτοί το λιθαράκι τους στην διόγκωση του προβλήματος του σχολικού εκφοβισμού. Πρέπει να καταπολεμηθεί η απάθεια και η αδιαφορία.

Για την καταπολέμησή του φαινομένου του σχολικού bullying μεγάλο ρόλο διαδραματίζει και η πολιτεία, η οποία οφείλει να θεσπίσει μέτρα προστασίας του σχολικού περιβάλλοντος, αλλά και να καταπολεμήσει τις βαθύτερες αιτίες του προβλήματος, αναπτύσσοντας στα πλαίσια της κοινωνίας κοινωνικές αρετές όπως ισότητα και ισονομία. Είναι αναγκαίο η πολιτεία να καταπολεμήσει την ανεργία, να ιδρύσει πολιτιστικούς και αθλητικούς χώρους, να διαθέσει  χώρους διεξόδου των νέων ανθρώπων, όπου να αξιοποιούν δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο τους.

Συμπερασματικά λοιπόν, ο σχολικός εκφοβισμός αποτελεί μία μορφή βίας που τα τελευταία χρόνια έχει αναχθεί σε ένα κοινωνικό φαινόμενο μεγίστης σημασίας, ειδικά όταν τα τελευταία χρόνια αρχίζει να εκδηλώνεται  από τα πρώτα χρόνια της σχολικής ζωής του παιδιού. Η αντιμετώπιση του φαινομένου απαιτεί συνεργασία οικογένειας – σχολείου – πολιτείας, έτσι ώστε να οικοδομηθούν ορθές διαπροσωπικές σχέσεις και να επιτευχθεί η ποιοτική αλλαγή της κοινωνίας. Όλοι ονειρευόμαστε και πρέπει να αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία δίκαιη και ευνομούμενη, που θα προωθεί την αλληλεγγύη, τη φιλία, τη συνεργασία και τον ανθρωπισμό.

Λαρυγγομαλάκυνση

Λαρυγγομαλάκυνση

 

Η λαρυγγομαλάκυνση είναι η συχνότερη συγγενής πάθηση του λάρυγγα και χαρακτηρίζεται από ένα είδος θορυβώδους αναπνοής  που ονομάζεται συριγμός, κατά την εισπνοή.

Εμφανίζεται λίγες μέρες ή εβδομάδες μετά τη γέννηση. Οφείλεται σε χαλαρότητα των ιστών του λάρυγγα, με αποτέλεσμα όταν ο αέρας εισέρχεται στους πνεύμονες κατά την εισπνοή, να “παρασύρει” τους αδύνατους και χαλαρούς ιστούς προς τον αυλό του λάρυγγα και έτσι να κλείνει μερικά ή ολικά η δίοδος του αέρα. Απ΄αυτήν την σύγκλειση των τοιχωμάτων προκύπτει ένας θόρυβος, ο οποίος μπορεί να ποικίλει σε ένταση και συχνότητα. Μπορεί να είναι ένα ήπιο σφύριγμα μέχρι  ένας πιο δυνατός και επαναλαμβανόμενος  ήχος που θυμίζει «φωνή γαλοπούλας». Κατά την εκπνοή ο αέρας εξέρχεται κανονικά, χωρίς δυσκολία, απωθώντας  τον χαλαρό λάρυγγα για να περάσει μέσα από αυτόν.

Ο συριγμός γίνεται εντονότερος  όταν το παιδί κλαίει ή σιτίζεται, κατά τη διάρκεια μιας ίωσης του αναπνευστικού συστήματος  και παρατηρείται κυρίως σε κάποιες θέσεις του σώματος (πχ. όταν είναι ξαπλωμένο σε ύπτια θέση, δηλαδή “ανάσκελα”). Συνήθως ο συριγμός και η αναπνοή βελτιώνονται στην πρηνή θέση (“μπρούμυτα”) και μάλιστα όταν το σαγόνι του παιδιού είναι ανασηκωμένο.

Σε μερικά βρέφη σπάνια, αν η δυσκολία στην αναπνοή είναι έντονη μπορεί να παρατηρηθούν κυάνωση (μελάνιασμα), εισολκή των μεσοπλεύριων διαστημάτων και ακόμα σπανιότερα παραμόρφωση του θώρακα και καρδιοπάθεια. Συχνά στα παιδιά αυτά συνυπάρχει “γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση”, μία πάθηση που επιτρέπει στα όξινα υγρά του στομάχου να ανεβαίνουν συχνά προς τα πάνω, ερεθίζοντας τον λάρυγγα και κάνοντας ακόμα χειρότερη την κατάσταση.

Τα συμπτώματα της λαρυγγομαλάκυνσης συνήθως επιδεινώνονται προοδευτικά κατά τους πρώτους μήνες της ζωής. Από τον 6ο μήνα της ζωής όμως, παρατηρείται βελτίωση της κατάστασης  και τελικά υποχωρούν τελείως μέχρι το δεύτερο έτος του παιδιού. Σπάνια, μπορεί να διαρκέσουν μέχρι το 3ο και 4ο έτος. Η λαρυγγομαλάκυνση στα περισσότερα βρέφη έχει καλοήθη χαρακτήρα και πορεία και δεν επηρεάζει σημαντικά την ανάπτυξη του παιδιού.

Γενικά μέτρα που βοηθούν την μείωση του συριγμού στην λαρυγγομαλάκυνση είναι:

α) αλλαγή της στάσης του σώματος κατά τη σίτιση

β) σίτιση του βρέφους αργά και προσεκτικά

γ) προφύλαξη από ιώσεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος

δ) θεραπεία  συνυπάρχουσας γαστρο-οισοφαγικής παλινδρόμησης

Εκτός από την λαρυγγομαλάκυνση, συριγμός  μπορεί να προκληθεί και από άλλες παθήσεις, συγγενείς ή όχι, όπως  παράλυση των φωνητικών χορδών, φλεγμονές και τραυματισμοί  του λάρυγγα, καλοήθεις και κακοήθεις όγκοι κ. ά.

Γενικά ο συριγμός σαν σύμπτωμα είναι σοβαρό και δεν πρέπει να παραβλέπεται, αλλά να αξιολογείται άμεσα από παιδίατρο. Το ιστορικό και η κλινική εξέταση του βρέφους είναι συνήθως αρκετά για την διάγνωση. Αν η διάγνωση είναι επισφαλής, ο παιδίατρος μπορεί να ζητήσει εξέταση και εκτίμηση από ΩΡΛ ιατρό, ο οποίος  θα συστήσει τις απαραίτητες εξετάσεις όπως άμεση ή έμμεση λαρυγγοσκόπηση, με ή χωρίς αναισθησία. Με τη λαρυγγοσκόπηση γίνεται παρατήρηση του λάρυγγα κατά την αναπνοή, με ειδικά όργανα (ενδοσκόπια, λαρυγγοσκόπια) και αναλόγως των ευρημάτων ακολουθείται η κατάλληλη θεραπεία.

COVID 19 στα παιδιά

COVID 19 στα παιδιά

Τον Δεκέμβριο του 2019 στην περιοχή Wuhan της Κίνας εμφανίστηκε ο πρώτος ασθενής με λοίμωξη  του αναπνευστικού συστήματος από έναν καινούριο κορωνοϊό, που στην συνέχεια ονoμάστηκε Sars cov 2.  Ο ιός Sars cov 2 αποτελεί ένα νέο στέλεχος κορωνοϊού που μέχρι τότε δεν είχε απομονωθεί στον άνθρωπο και προκαλεί την νόσο covid 19. Ο νέος κορωνοϊός  ανήκει στην οικογένεια των κορονοϊών που προσβάλλουν τον άνθρωπο, κυρίως τους χειμερινούς μήνες και προκαλούν συμπτώματα από το αναπνευστικό σύστημα. Σε αντίθεση με τους άλλους κορονοϊούς ο νέος ιός είναι ισχυρά μεταδοτικός, έχει μεγάλο χρόνο επώασης και μπορεί να προκαλέσει βαριά νόσο με θανατηφόρο κατάληξη, σε άτομα που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες, κυρίως ηλικιωμένους και άτομα με υποκείμενα νοσήματα.

Ο νέος κορονοϊός από την Κίνα επεκτάθηκε σε όλες τις χώρες του κόσμου, προσέβαλε εκατομμύρια ανθρώπους  και προκάλεσε χιλιάδες θανάτους μέχρι σήμερα. Ο ΠΟΥ χαρακτήρισε  στις 11/3/2020 την covid 19 ως πανδημία και όλα τα κράτη έλαβαν αυστηρά μέτρα περιορισμού της νόσου, με ολική κοινωνική απομόνωση και καθολικό lockdown.

Ας δούμε αναλυτικά την συμπεριφορά του νέου ιού στον παιδιατρικό πληθυσμό. Στην Κίνα μόνο το 2% των ασθενών ήταν παιδιά ηλικίας < 19 ετών, στην Ιταλία το 1,2%  και στην Αμερική μόνο το 1% των συνολικά εισαχθέντων στα νοσοκομεία αφορούσε παιδιά και εφήβους. Επίσης παγκοσμίως έχουν αναφερθεί 7 θάνατοι σε παιδιά ηλικίας κάτω των 14 ετών (μέχρι τις 7/4/20). Πραγματικά πρόκειται για ένα εξαιρετικά  μικρό ποσοστό.

Στην Ελλάδα μέχρι σήμερα μόνο 80 παιδιά ανήκουν στα επιβεβαιωμένα κρούσματα της νόσου. Εξ αυτών τα 20 νοσηλεύτηκαν και κανένας θάνατος δεν έχει καταγραφεί ως σήμερα.

Η μόλυνση με τον νέο ιό σε όλες τις ηλικίες μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα από το αναπνευστικό σύστημα, όπως:

  • Καταρροή, απώλεια γεύσης και όσφρησης
  • Πονόλαιμο
  • Πυρετό
  • Ρίγη
  • Βήχα
  • Δυσκολία στην αναπνοή
  • Μυαλγίες
  • Γαστρεντερικές διαταραχές και σε σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσει  πνευμονία, αναπνευστική ανεπάρκεια και πολυοργανική ανεπάρκεια.

Τα παιδιά όμως νοσούν σπάνια, μπορεί να είναι τελείως ασυμπτωματικά ή να παρουσιάζουν μια ήπια κλινική εικόνα. Σπάνια μπορεί να απαιτηθεί  νοσηλεία σε νοσοκομείο και ακόμη σπανιότερα μπορεί να προκύψει αναπνευστική ανεπάρκεια , πολυοργανική ανεπάρκεια και θάνατος.

Τα παιδιά και οι έφηβοι όμως, με υποκείμενα νοσήματα , όπως παιδιά με συγγενείς καρδιοπάθειες με αιμοδυναμική επιβάρυνση, βρογχοπνευμονική δυσπλασία, κυστική ίνωση, Σ.Δ, νοσήματα του νευρομυικού συστήματος, αιματολογικά νοσήματα, νεφρική νόσο και παιδιά που λαμβάνουν ανοσοκατασταλτική θεραπεία, μεταμοσχευμένα παιδιά ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες και μπορούν να νοσήσουν σοβαρά , να χρειαστούν νοσοκομειακή περίθαλψη και  σπάνια να απειληθεί η ζωή τους.

Γιατί τελικά τα παιδιά νοσούν ηπιότερα;

Γιατί έχουν μικρότερο αριθμό κοινωνικών επαφών, μικρότερο αριθμό υποδοχέων ACE 2 που συνδέεται ο ιός στα πνευμονικά τους κύτταρα, δεν πάσχουν από νοσήματα φθοράς και λόγω των συχνών ιώσεων του αναπνευστικού συστήματος που υφίστανται και των τακτικών εμβολιασμών διατηρούν το ανοσιακό τους σύστημα σε εγρήγορση.

Συμπερασματικά λοιπόν σε γενικές γραμμές τα παιδιά δεν κινδυνεύουν από τον νέο ιό, μπορεί όμως να είναι ασυμπτωματικοί φορείς και να μεταδίδουν την νόσο σε άλλους συνομηλίκους τους ή να μεταφέρουν τον ιό στο οικογενειακό περιβάλλον. Αν και τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι τελικά ο κίνδυνος μετάδοσης της νόσου από παιδί σε ενήλικα είναι πολύ μικρότερος από αυτόν που αρχικά είχες εκτιμηθεί.

Ένα μεγάλο θέμα όμως που προέκυψε στον παιδιατρικό πληθυσμό εξαιτίας του  επιβεβλημένου κοινωνικού εγκλεισμού, ήταν και είναι η ψυχολογική επιβάρυνση των παιδιών και των εφήβων με εκδηλώσεις όπως φόβοι, διαταραχή συγκέντρωσης, διαταραχή όρεξης και ύπνου, αύξηση χρήσης αλκοόλ και καπνού στους εφήβους.

Η χώρα μας αντιμετώπισε την πανδημία επιτυχώς, περιορίστηκαν τα κρούσματα και οι θάνατοι και στις 4 Μαΐου άρχισε η σταδιακή άρση των μέτρων και η κοινωνική επανένταξη μικρών και μεγάλων.  Στις 11 Μαΐου ξεκινά η σταδιακή  επαναλειτουργία των σχολείων και τα παιδιά θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια νέα πρωτόγνωρη πραγματικότητα.

Επειδή όμως η πανδημία συνεχίζεται,  νέα κρούσματα της νόσου και      νέοι ασθενείς θα συνεχίσουν να εμφανίζονται και ίσως  και να αυξηθούν, λόγω της αυξανομένης κοινωνικής συναναστροφής.

Για αυτό μέχρι να επιτευχθεί η πλήρης άρση των μέτρων περιορισμού και να επιστρέψουν τα παιδιά στην σχολική «κανονικότητα», πρέπει γονείς και παιδιά αφενός να εκπαιδευτούν στην εφαρμογή και τήρηση των μέτρων προστασίας και πρόληψης της διασποράς του νέου ιού και αφετέρου να διατηρήσουν την αισιοδοξία και να εξασκήσουν την θετική σκέψη.

Τα μέτρα προστασίας αφορούν την προαιρετική χρήση μάσκας ιδιαίτερα σε μεγάλας παιδιά και εφήβους, την αλλαγή του τρόπου χαιρετισμού, την διατήρηση της κοινωνικής απόστασης  περί του 1,5 μέτρου, την υγιεινή των χεριών, την απολύμανση των προσωπικών μας αντικειμένων και των πάγκων εργασιών, τον επαρκή αερισμό του χώρου και την απολύμανση της τουαλέτας περισσότερες από 2 φόρες την ημέρα.

Το αισιόδοξο κλίμα θα επιτευχθεί με την διατήρηση μιας ρουτίνας στο σπίτι για τα παιδιά, ακόμα και αν η πραγματικότητα δεν το απαιτεί, με τον καλό ύπνο (8 ώρες βραδινού ύπνου), με την υγιεινή διατροφή, την «χαλαρωτική» σωματική άσκηση, με συζητήσεις διαδικτυακές ή τηλεφωνικές με συγγενείς και φίλους και χαλαρή συζήτηση με γονείς και αδέρφια, με αναφορές σε όμορφες στιγμές του παρελθόντος αλλά και  σε σχέδια για το μέλλον.

Τα παιδιά και οι έφηβοι πρέπει να πειστούν ότι η αντιμετώπιση της πανδημίας βρίσκεται σε καλό δρόμο, οι κοινωνικοί περιορισμοί δεν θα κρατήσουν για πάντα και οφείλουν να ατενίζουν το μέλλον με την δύναμη, την αισιοδοξία και την αθωότητα της παιδικής και εφηβικής ηλικίας.

error: Content is protected !!